" El ele yürüyorduk biz bu yolda, el ele...
Ayaklarımız nereye götürürse götürsün, gidiyorduk işte...
El ele ..."

Ayaklarımız götürmüyordu aslında bizi.
Belki de ellerimizdi...
Özgürlüğe, umutlara, ufuklara, yeni aşklara...
Götüren.

Ve adımlarımızı atıyorduk biz; ellerimizle... Hiç yüz vermiyorduk karanlığa, ışığımız oluyorduk aslında, karanlığı aydınlatan...

Kenetlenmiştik işte hayata biz böyle. Işığa doğru koşuyorduk. Öyle heyecanlıydık ki, yürümüyor da koşuyorduk. Es geçiyorduk her şeyi, boş veriyorduk insanlara...

Ve yetiyordu da zaman zaman; çoğu zaman... Hayat hızlanmaya başlamıştı sonra ve bizim de hızlanıyordu kenetlenmiş adımlarımız.
Bilinmeze doğru koşar adım giderken bilmiyorduk sonundaki bilinmezliğin ne getireceğini. Lakin öyle haz veriyordu ki ortak atılan adımlar, ne geriye doğru bir adım atıyorduk ne de vazgeçiyorduk savaşmaktan.

Kalbini hissediyordum elimle.
Kalbindeki her atışı hissediyordum.
Kırılmaların sesini hissediyordum, gözyaşlarını hissediyordum.
Yakıyordu gözyaşların ellerimi
Hissizleşmeye başlamıştı ellerim
Ama yinede ellerinin sıcaklığını hissediyordum
Elimle değil belki ama kalbim vardı ya benim
İçinde senin olduğun bir kalbim.
Kalbimle hissediyordum, gözyaşların ellerimi hissizleştirdiğinde
Seni kalbimle hissediyordum.

Gözlerine baktım sonra bir damla umut için. Fakat göremedim gözlerini yerinde, onun yerine koca bir boşluk vardı karşımda duran. Meğer öyle hissizleşmiş ki ellerim, tüm vücuduma yayılmış. Sen düşmüşsünde, hissedememişim, elinin elimden kayıp gittiğini.

Korkmuştum, bir yerinin acımasından. Fakat yoktun işte... Boşluk vardı,
Koskoca bir boşluk.
Sonunu bilmediğimiz yolda yürürken sen ışığım olmayı bırakmışsın aslında, boşluk olmuşsun, beni yeni karanlıklara iten...

Belki de yalandı adımlarımız, umutlarımız yalandı... Yolun sonundaki bilinmezliğe doğru koşarken biz, bilmiyorduk yolun sonunun olmadığını... Bir sonu vardı belki de, lakin yalnız ulaşılıyordu, belki de... Yolun sonuna vardım,
Dokundum sana, soğuktun.
Lakin ben öyle terliyordum ki.
Soğukluğun, terletiyordu tüm bedenimi.
Yaralarımı açıyordu, ışık yok oluyordu
Yok oluyordu ışığımız
Koştuğumuz, peşinden koştuğumuz ışık yok oluyordu
Sen gitmiştin.
Ben bitmiştim.
Yol bitmişti.

Karanlıktaydım
Kaybetmiştim,
Hem seni, hem yolu, hem de ışığı.
Kaybolmuştum
Kendi benliğim içerisinde.
Bitmiştim işte ben.
Yeni yollar umudu da kalmamıştı içimde, ve yürüyemezdim artık yaralı ellerimle..
Düştüm.
Onu bile hissetmedim.

Parçalanıyordum.
Bitiyordum işte
Bitiyordum ben
Yol bitiyordu… Biz bitiyorduk...
Bitiyordu her şey;
Hayat, umut, hayal
Sen bitmiştin ya her şey bitmişti...
Bitmişti işte, kabullendim




Ellerimiz artık ayrılmıştı
Yol bitmişti...

Hayat bitmişti…





Beğeninize sunarız...
Çok keyifliydi, teşekkürler Yakup

Hömm hömm hömm...
Çok lezzetli olmuş, ellerinize sağlık...
Hani böyle şurayı Yakup yazmış, burayı Necibe yazmış diyemiyorsun. Her cümlede, her kelimede ikinizden de bir şeyler var.

İçeriğe bir şeyler söylemek gerekirse...
Hani bir aşkın yavaş yavaş elinden kayıp gittiği gözlemlenir ya, ama kelimeler dile gelmez, bir bakmışsın kaybolmuştur..; işte onun dile gelmiş hâli olmuş.

Ama doğrusu bir üzüntümü de dile getirmek istiyorum... Yani bunun sizle alakası yok, global bir üzüntü bu (nasıl bir tamlama olduysa ):
İnsanlar, aşkı çoğunlukla acıyla, kaybetmekle vs. bağdaştırmış durumdalar. Aşkın sarhoşluğu ve mutluluğuyla yazılan yazılar, aşk acısıyla yazılan yazıların yanında sayıca eziliyorlar. Fark ettiğim kadarıyla insanlar sıkıntıyı çok daha kolay dile getiriyorlar ve başkasının acısını okumaktan da garip bir zevk alıyorlar.

Ufak bir ricam olsun bu bağlamda... Bu yolun başını da yazın. Nasıl bu yolda elele gelindi. Nasıl kaybedildi değil de, nasıl bulundu... Bunu başarabileceğinizi düşünüyorum, ne kadar zor olsa da mutluluğu kağıda dökmek...

Teşekkürler, ellerinize sağlık...

Eda haklısın aslında.
Lakin "mutlu aşk yoktur" galiba
Şaka bir yana ilk adımları lezzetlidir ve onları da alırız kaleme, zaten yazı başlığına özellikle 1 ibaresini koyduk, devamı olacak, eğer Necibe de onay verirse senin dediğin kısmından ele alırız, kimbilir? Ama öyle yazıya ihtiyacı var bölümün sahiden
Ve Necibe ile yazmak...
Ben bir kaç kişi ile ortak yazı yazdım. Bu ne ilktir. Ne de son... Lakin biraz farklı bir çalışma oldu bu. Yani normalde ortak yazıları mailleşme ile yapıyorduk, bu kez msn üzerinden yaptık ve bu aslında güçtü, iki kişinin aynı anda yazasının (ilhamının) gelmesi, ikisinin ayda anda nette olması, ikisinin aynı anda müsait olması zor bir ihtimaldi...
Biz bugün denedik ve çok da iyi başardığımızı düşünüyorum. Yazarken aldığım keyfi okurken de alabiliyorum, ayrıca bahsetmiş olduğun "hani böyle şurayı Yakup yazmış, burayı Necibe yazmış diyemiyorsun" konusu da sanırım msnde yazmamızdan kaynaklandı ve hoş oldu...
Necibe sağolsun, yazıyı da adam eden O'dur zaten
Teşekkürler Eda.
Teşekkürler Necibe...

Aslına bakarsan ben ikisinin yazdıgı yerleri anlamakta hiç güçlük çekmedim.

Eda; cok teşekkür ederim öncelikle. Bence sende sorun var kızım ondan dolayı anlayamadın nereyi ben nereyi Yakup'un yazdığını Şaka şaka. Neyse...
Ayrıca mesajından yola çıkarak şunu dile getiriyim. Ben dün bunu Yakup'a da söylemedm ama nedense bu yazıyı yazarken, aklımda dostluk kavramı vardı. Kelimelerimin hepsini bunun üzerinden yaptım. Yani iki aşık sevgiliyi ayırmadım ben yazıda
Bundan dolayı dediğin şeyi nası yapcağımı şaşırdım. Nasıl tanıştıklarını, nasıl el ele olduklarını anlatıcak bir yazıyı yazabiliriz tabi. Ama iki dost bunlar tamam mı öyle bilin

Ömercik; bir kere ilk alıntı yaptığını ben yazdım bilemedin işte sana 0 bize 100 puan neyse... Teşekkür ederim sana da. Benim hakkımda söylediklerin için de ayrıca teşekkür ederim. Başlıkta 1 yazıyor ama devam bir yazı olarak bunun devamı olmicak. Yani biz o 1'i koyarken daha farklı çalışmalarımız devam edicek anlamında yapmıştık. Yani bol bol görüceksiniz çalışmalarımızı.
Eda'yı da kırmayız tabi.
Gelicek bunun başı.
Helecanla bekleyin

wohooooo

süper bi yazı olmuş

ikinizinde eline,yüreğine,emeğine sağlık..

ayrıca yakubu bi ayrı tebrik etmek istiyorumm necibeyi yola getirip sakinleştirip bide msn den nasıl yazdınız bu yazıyı necibeyle anlaşabilmek biraz güç bravooo

İyide ben rezil oldum

Ne bileyim ben öyle hissettim...

Akif alırım ayağımın altına ne demek istiyorsun be açık açık konuş.
Bi kere ben gittim Yakup'a dedim, hadi yazı yazcaz diye.

Ömer dert etme büyüyünce unutursun

Okuyamadım ama okuyucam. Şu an ruh halim müsait diil Boşa görüntülemiş olmayım diye yazdım