Cama ilk vuran yağmur damlası, sonbaharın habercisi olup yere ilk düşen yaprak.
Sona doğru "ilk" koşanlar.
"İlkleri" tatmak.

Camdan dışarıya bakarken, bu ilk anların fotoğrafını çekmek. İlklerin fotoğrafını oluşturmak. Acıyı en iyi bu fotoğraflar anlatır belki de. Dünya da olan her türlü ilkler acımasızca olur çünkü.
Bilirsiniz değil mi? Niye diye sorar da susarsınız.
Cevabı yoktur çünkü öyle alışılagelmiş bir durumdur ilkler.


Hayata attığım ilk adımdın sende.
Hayır hayır...
Sen değildin, sana olan sevgimle hayata ilk adımımı atmıştım ben zaten. Sen birçok sevgimin ilkiydin. Adını sen koy;
İlk sevdam, kalp yaram, dil yaram, gözyaşım...
ve,
ilk hatam.

Yağmurun rüzgar ile fısıldanmaları şimdi kulağıma daha hoş geliyor. Senin sayende belki de. Çünkü ilk terk edende sendin.
Beni kendi sessizliğime bıraktın ve gittin. Kayboldun, yok oldun. Belki senin de ilk terk ettiğin kişi bendim.
Sen farkında mıydın bilmiyorum ama gittiğinde , yani terk ettiğinde, yağmur yağıyordu. Yine rüzgarla fısıldanıyordu. Sanki ayrılığımızın dedikodusunu yapıyorlardı.

Beni terk etmenin sebebi, beni sevmendi aslında. Benim seni terk etmemden korkuyordun sen. Seni sonsuza kadar sevmemi ve sana bağlı kalmamı istiyordun. Korkuyordun bir gün senin çekip gittiğin kapıdan benim çıkıp gideceğim ihtimalinden.
Eğer hep yanımda olursan senden bıkacağımı zannediyordun. Ondan dolayı bana kendinden bir çok şey bırakıp gittin.

Gitmeden önce dudağıma kondurduğun öpücüğün tadı her gün yediğim o nefis köy ekmeği tadındaydı. Sen buralardayken burnuma gelen kokun, yağmurun ta kendisiymiş.
Gözlerinin rengi, yere düşen o kurumuş yaprakların rengi ile aynıymış.

Demiştim.

Gidişin bana çok şey fark ettirdi diye.

Bir şeyi daha fark ettim.
Beni kendine öyle bağlamışsın ki, her şeyi unutturmuş hayattan almış götürmüşsün beni.

Seni bencil!

Beni kendine öyle bağladın ki, hep seni öpmem koklamam için. Sonra seni terk ederim korkusuyla her yere ve her şeye kendinden bir şeyler kattın.
Ve beni sevmene rağmen çekip gittin.
Gidişindeki nedenle bile bencilliğini gösteriyorsun işte.

Aferin planın kusursuz.


Söylesene... bunu yapmandaki amacın neydi? Sana olan sevgimin büyüklüğünü öğrenmek mi?
Söyleyeyim istersen.
Toplam yirmi parmağım çarpı bir uzay boşluğu kadar sana olan sevgim.

O halde ben senden nasıl bıkabilirim ki? Kalbimde olan sevgini nasıl atabilirim.
Hiçbir zaman kalbimden sevgini kovmayı düşünmedim. Aksine onu kalbimde tutmanın yollarını arar oldum. Öyle çok seviyordum ki seni, sevgin kalbimden taşıyordu.

Bendeki sevgin kalbime sığmıyordu artık. Ben de kalbime hormon enjekte ettim. Daha büyük bir kalbe sahip olabilmek için. Böylece sana karşı artan sevgimi hep tutabilecektim kalbimde.

Evet, ben senin için yaptım bunu. Kocaman iğneler batırdım kalbime seni içeride tutabilmek için. Canım yansa da yaparken, yaptım işte.
Peki ya sen?

Korkaklığın bana olan sevginin önüne geçti ve terk ettin beni. Ne kötü bir şeymiş bir insanın korkak olması. Herkesten kaçabilecek kadar cesaretlendiriyormuş insanı da bilmiyormuşum. Bak sayende bunu da öğrendim. Sağol yeni şeyler öğrettiğin için bana.

Kalbim,
Artık öyle büyüdü ki...
Bedenime sığmaz oldu.

Sana olan bu sevgimden, sevdamdan dolayı patlayacak durumda.

Hadi söyle bana, bende ki bu sevgi seni terk ettirir miydi?

Gayet güzel bir yazı olmuş...
Uçları kısmen bana da dokunsa bile beğendim

Söylediğim gibi bence çok iyi yazıyorsun, bu yazıya özel bir durum değil bu, umarım hiç susmaz kalemin, yazık olur o zaman hem yazana, hem okuyana... Hep seni okuyabilmeyi umuyorum...

Teşekkür ederim tekrar...
Ve yine yeni yeniden; ellerine sağlık...

Teşekkür ederim Yakup.
Bende hep okutabilmeyi umuyorum... Nereye kadar giderse
Tekrar teşekkürler.

necibe harika olmuş ..
birşeyler hatrlatıyor bana.. niye ? neden ? evet.. Amacı neydi ki ? ...

ellerine yüregine saglık..

Dürüst olmak gerekirse, senin yazdığına inanamıyorum bunu. Yani çok farklı olmuş, yazdığın diğer yazılardan.. Ne bileyim...
Güzel ama, ciddi ciddi farklı olmuş da, büyük bir yalan saklı be bu yazının içinde. İnsan sevdiğini korkudan terk eder mi? İmkansız...
Eline sağlık..

Hep "karşı tarafın sevgisi bittiği için ayrılmış " şeklinde yazılar yazmaktan bıktığım için belki böyle birşey çıkartmışımdır belkide Eda dimi ? (:
Genelde yazı yazarken önceden çok düşünmüş halde olmuyorum. Yani böyle gitsin konu şöle devam etsin demiyorum. Çok saçma birşey bana ilham veripte yazıyorum genelde yazılarımı ve o sırada aklıma ne geliyorsa onu yazıyorum. Sonra böyle birşey çıkıyor işte (:
Ama yine de vardır ya korkudan terkeden Eda

Çok harika..