Cebimde binbir soruyla uyandım yine bugünden.
Uykuya uyandım.
Beynimi uyuşturan gün karmaşasından uyandım ve binlerce soru yine beynimi kemirip uyuttu beni.
Öyle huzurlu bir uyanış değildi bu uykuya.
Rüya yoktu.

Gerçekliğin soğuk zemininde, üstüme üstüme gelen sorulardan emekleyerek kaçıyordum. Cevaplarını bulana kadar beni rahat bırakmayacaklardı.
Ama cebimde ne cevabım, ne de cevap satın alacak kadar aklım kalmıştı.

Cevap alabilecek kadar akıl dilendim.
Hayatımdan geçenler, orada utanmadan dilenen bana bakarken ceplerindeki akılları ve cevapları yoklarlardı.
Çoğu az akıl, az cevapla yaşardı; soruları yoktu çünkü.
Soru alacak kadar akılları yoktu.
Bense kazandığım bütün akılla kendime sorular satın almış, cevaba aç kalmıştım.

Şimdiyse cevap dilenen bir dilenci ya da soru satan bir sokak çocuğuydum.
Burun kıvırıp geçerlerdi insanlar yanımdan. Geçerlerdi ve ceplerindeki akılları ve cevapları yoklarlardı bana acırken.

Amacım acınmak değildi.
Ben kendime çok zor sorular satın almıştım ve cevapları için aklım kalmamıştı.
Ancak bu kadar acizdim.

Aslında ben acırdım insanlara.
Az akıl, tek cevapla yaşarlardı: "Boşver!"

İnsanları izledikçe yeni yeni sorular birikti avucumda.
Bana ellerindeki tek cevabı öğretmeye çalışan insanlar da oldu. Muhtaç olduğum şeye kafa çevirmemi yadırgadılar.
Ama ben kendi sorularıma, kendi cevaplarımı dileniyordum.

Sonunda yine gerçeğe uyuyacağım bu günde, cebime sıkıştırılmış bir cevap gördüm ve sustum.
"Boşver!"

Yine rüyasız bir rüyaya dalmışım...

Sonunda yine gerçeğe uyuyacağım bu günde, cebime sıkıştırılmış bir cevap gördüm ve sustum.
"Boşver!"


Genelde her sabah uyandıgımda buna benzer seyler söylerim kendime.Ama söylediklerimi hic bir zaman hatırlamam.Hatırlattıgın icin tesekkürler.

Rica ederim, görevimiz

Bu satırları yazıyorum sorumlusu olarak yazıyorum;
Harika bir geri dönüş yaptın, çok sevdiğim bölümüm konularınla dolu, bunu içten içe kıskanıyor gibi gözüksem de çok seviniyorum, çünkü güzel şeyler yazılmış olduğunda yazıyorum birşeye benziyor, bu anlamda teşekkür borçluyum bu bölüme yaptığın o güzel katkılar için...
Bu satırları yazı olarak bakan biri olarak yazıyorum;
Cümlelerin birbirlerini ilgilendiren şeyler ve bir önceki ile bir sonraki arasında eşsiz bir köprü var, bunu başarmak kolay değil biliyorum ama sanırım senin için kolay, sık ve başarılı yapıyorsun...
Bu satırları duygusal anlarımla yazıyorum;
Doğar ve yapayalnız kalırız aslında birilerine tutunsak bile... Yalnızlık bizi alıp götürmekle kalmaz, ya bizi bir parçası eder ya da biz oluruz yalnızlık.. Ses yoktur hiç, destek yoktur... Ve yardım çığlıkları boşunadır aslında, duyan yoktur çünkü, ya da duyup da umursayan... Yalnız uyandım sanırım 10 sene evvel, ve yalnız uyayacağım az sonra, yalnız da öleceğim kim bilir? Ve bir çiçeğe umut bağladım, bağladıktan sonra sarardı yaprakları... Yeni çiçekler almam lazım kendime benim ya da yeni kabullenilmiş yalnızlıklar...
Bu satırları yazsan ise bir dost;
Canım benim, kalemine sağlık, iyi ki varsın...

Kaldım bir an, ne desem bilemedim bu güzel sözler karşısında. Mahçup oluyorum sen böyle yazdıkça...
Seviyorum "yazıyorum" bölümünü, yazmayı da seviyorum, güzel yazamasam da, kendi çapımda bir çabam var, katkım da olsun istiyorum. Bu kadar..
Yoruma bile ufak bir yazı sıkıştırmayı başarıyorsun, asıl ben seni kıskanıyorum
Teşekkür ederim.
İyi ki varsın sen de...

Ben ikinizi birden kıskanıyorum

Hey Allah'ım.
Kıskanacak insan kıskanmaz, benden iyi yazanlar beni kıskanır. Ne diyeyim ki...

Sonunda yine gerçeğe uyuyacağım bu günde, cebime sıkıştırılmış bir cevap gördüm ve sustum.
"Boşver!"

Eda harikasın bebeğim. Çok klişe evet biliyorum ama aklıma başka bir kelime gelmiyor. Sana demiştim ya önceden de belki güzel yazarım ama birşey anlatmaya gelince tıkanır kalırım. Şuanda öyleyim.
Anladın ama dimi?
(:

Anladım tatlım anladım
Teşekkür ederim

Konuyu bir süreliğine sabitledim müsadenizle...
Eline sağlık tekrar...