Sitemizin gülen yüzü ve dostum Dj. Immortal ile ortak bir yazı yazdık, öncelikle kendisine çok teşekkür ederim yazıyı düzgün hale getirdiği için, emeği için... Biz çok keyif aldık her adımından, umarım sizler de aynı keyfi alarak okursunuz, buyrun;

Koşarak kaçmaya çalışıyorum kendimden...
Kuyruk ve ahmak gibi..
Oysa gerçek çok basit ve net;
Kaçamam, kaçamayız...
*********
Ne zaman kendimde son hızla kaçmaya başlasam ilk durakta buluyorum solgun yüzümü. Fırtınaya nefretle savurduğum tüm soğuk anıları rüzgar geri çarpıyor yüzüme. Adımlarım boş.. Ve çoğu zaman gereksiz aslında... Her köşe başında öle öle bıraktığım kötü anılar üzerime geldikçe gidesim geliyor uzak şehirlere...
Gittiğimde herşey geride kalacakmış gibi sanki...
Kırdığım tüm kalpler bir anda kendiliğinden onarılacakmış gibi sanki...
Ve bir gecede tertemiz olacakmışım gibi sanki...
Oysa şarkı yüzüme vuruyor korkunç soruyu;
"Şimdi hangi okyanus silecek göğsümdeki kan izlerini?"
**********
Sonra ayrı ayrı taraflardan saldırıyorum yine kendi içime...
Acımasız ve amaçsız...
Ve bu savaş da bitiyor en nihayetinde, tüm çatışmalar gibi...
Savaşın sonunda da kendimden başka ne büyük bir soru, ne de şarkıların ötesinde bir melodi olmadığını anlıyorum
Ve şarkı bitiyor,
çabalarımsa yenik...

**************
Oysa kendime o kadar acımasızca davranıyordum ki,
Amaçsız ve hayasızca,
Sırf başkalarını üzmemek için,
Sırf başkalarını kırmamak için,
Sırf Dünya benimle daha güzel olsun diye
Yakıyordum kendimi,bile bile
Sonra küllerimden doğuyorum tekrar,
Yeniden gözlerimi açıyorum bu acımasız hayata?
Neden mi?
Çünki ilah-i kalem bir kere yazmıstı kaderimizi
Hic bir kalem karalamıyordu üzerini,
Ve hic Bir Silgi Çıkarmıyordu,
Kaderin yüreğimde bıraktığı izleri..
***********
Yine yeniktim hayata karsı,
Yine amacsızca kovalıyordum kendimi,
Kosuyordum pesimden bacaklarım yırtılırcasına…
Düşünüyordum, kanıyorum ve ateşe dönen pervaneler misali yanarak yaklaşıyordum ölüme…
Ve her köşe başında ruhumu kemiriyordu aynı soru;
"Şimdi hangi okyanus silecek göğsümdeki kan izlerini?"
Oysa gerçek çok basit ve net;
Kaçamam, kaçamayız…
***********
Evet, kaçamıyordum kendimden ve gerçeklerden,
Aslında bir tek ben değil
Hiç bir varlık kaçamıyordu...
Etrafıma baktım,
İnsanlara, kuşlara bütün varlıklara baktım tek tek,
İnsanları anlamaya çalıştım,onların bir okyanusu var mıydı göğüslerindeki kan lekelerini temizleyecek?
Hepsinin kafasında milyonlarca düşünce vardı belki,
Kiminin aklında az sonra buluşacağı sevgilisi,
Kiminin aklında,geçim sıkıntısı vardı…
Ama hiç birisi kaçamıyordu ne kendisinden ne de hayattan,
Bence hepsi bir okyanus arıyordu göğsündeki kan izlerini silecek,
Ama hepsi mahkumdu bu hayatı yasamaya,
Hepsi boyun eğmeliydi İlah-i adalet karsısında.
Bende o an anladım ki
Ne olursa olsun şükretmeliyim;
Acılarıma,
Haykırışlarıma
Ve kendimi kovalayışlarıma…



Saygılar...

Aslında kalıp Viya'ya aittir ben sadece nacizane bir iki satır birşey ekledim o kadar Saol Dostum.

Yine yeniktim hayata karsı,
Yine amacsızca kovalıyordum kendimi,
Kosuyordum pesimden bacaklarım yırtılırcasına…
Düşünüyordum, kanıyorum ve ateşe dönen pervaneler misali yanarak yaklaşıyordum ölüme…
Ve her köşe başında ruhumu kemiriyordu aynı soru;
"Şimdi hangi okyanus silecek göğsümdeki kan izlerini?"
Oysa gerçek çok basit ve net;
Kaçamam, kaçamayız…


Ne kadar doğru satılar.. Teşekkürler viya ve Dj_ImmorTaL. Güzel bir yazı.

Bi' daha okudum bi' daha beğendim Hakikaten süper ya.

gerçekten çok güzel kardeşimde çok beğendi $aolun..

You see that shackle..? I'm Your sLavee...!