Kış aylarını seviyorum...
Rüzgarın yüzüme tokat gibi vurmasını, beni kendime getirmesini, boğazımı hapsedişini seviyorum...
Hem hayatın üşüttüğü ruhumla dans ediyor sanki üşüyen ve üşüten bir hava...
Bir kar tanesi gibi; ve önemli. Doyasıya yalnızlığımda; tarifi yokmuş gibi...
******
Sıcakları sevmiyorum....
Buz gibi bir kalple karışamıyorum kızgın kumlara, deniz temizlemiyor ruhumdaki ağır lekeleri ve hiçbir ılık esinti ısıtmıyor içimi...
Ben yalnızken...
*****
Ve ömür de yalnız geçiyor aslında.
Küçük küçük umutlar yetiştiriyorum insana dair ve talan ediliyor insanlarca.
Sahteleşmemiş bir gülümseme aramaya başladığımda karşılaşıyorum kendi sahte, soğuk yüzümle...
Gerçek bir gülümsemeye doğru koşarken, ararken, düşerken ve kalkarken biliyorum ki ara ara yüzüme düşen şu küçük tebessüm de sahte...
Diğerleri gibi tıpkı...
Tümü gibi...
*****
Yalnızlık ağır ve acıklı bir güçsüzlük hali mi yoksa tuhaf bir huzur mudur bilmiyorum...
Lakin yalnızken huzurlu da olamıyorum...
Ve her birliktelik derin bir yalnızlığı da beraberinde getiriyor sanki.
Hem sen dememiş miydin "kalabalıkların içerisinde yalnızlık ağırdır" diye?
Ve ben yine kalabalıklardayım;
Ağırlıklar içinde...
*****
Şimdi susar sözcüklerim,
Ve başka bir ağızdan, başka bir kalemden dökülür tüm hislerim;

“Eğer vucudunu kemirirse altında durduğun yağmur damlaları, ve sen o damlalara aldırmadan hala bekliyorsan birini, kışın bütün güzelliğini yaşamışsın demektir.
ve kar taneleri..
yürüdükçe gırç sesini duydukça 2 çift ayak sesinden o an huzur dolar bütün benliğin.
aynı adımları atarsınız aynı soğuk havayı soluyup aynı anda nefes verirsiniz.
sonradan yalnızlaşır adımların birer birer.
kaybolup gider yanındaki ayak izleri.
ve o anda anlarsın ne kadar yalnız olduğunu.”

O başka bir kalem norky bu arada, ona teşekkür ederim eksik kalanları tamamladığı, anlatmak istediğimi bir çırpıda anlattığı için…
SAYGILARIMLA…

Kış aylarını seviyorum...
Rüzgarın yüzüme tokat gibi vurmasını, beni kendime getirmesini, boğazımı hapsedişini seviyorum...
Hem hayatın üşüttüğü ruhumla dans ediyor sanki üşüyen ve üşüten bir hava...
Bir kar tanesi gibi; ve önemli. Doyasıya yalnızlığımda; tarifi yokmuş gibi...


Giriş kısmında özellikle kendimden çok şey buldum. Her kelime, her harf sanki benden birşeyler anlatıyor gibi. Yazılarının çoğunda kendimden birşey buluyorum cidden. Bu da yazılarını benim için "özel" kılıyor.. Teşekkürler

Allah'ına kurban senin Süpersin dostum ya. Bir Kitap yazmayi dene derim. En Azından Bu yazdıklarını bi dosyada biriktir

Eğer vucudunu kemirirse altında durduğun yağmur damlaları, ve sen o damlalara aldırmadan hala bekliyorsan birini, kışın bütün güzelliğini yaşamışsın demektir.
ve kar taneleri..
yürüdükçe gırç sesini duydukça 2 çift ayak sesinden o an huzur dolar bütün benliğin.
aynı adımları atarsınız aynı soğuk havayı soluyup aynı anda nefes verirsiniz.
sonradan yalnızlaşır adımların birer birer.
kaybolup gider yanındaki ayak izleri.
ve o anda anlarsın ne kadar yalnız olduğunu.
(nacizane)


senin yazının ilhamıyla yazdım öyle içimden geldi sadece sağol yakup..

sen kat istersen bi düzenle belki daha güzel bişi çıkar ortaya

Tabi, bu yazıya mı katayım ayrı başlık mı açayım

yo buraya kat farketmez ama kendi orjinal yazın kalsın bu başlık altına yaz bi düzenle bakalım neler çıkıcakmış

Arkadaşlar yazı tadilata girdi ve değiştirildi, tekrar okuyun isterseniz

Yalnızlık ağır ve acıklı bir güçsüzlük hali mi yoksa tuhaf bir huzur mudur bilmiyorum...
Lakin yalnızken huzurlu da olamıyorum...
Ve her birliktelik derin bir yalnızlığı da beraberinde getiriyor sanki.
Hem sen dememiş miydin "kalabalıkların içerisinde yalnızlık ağırdır" diye?
Ve ben yine kalabalıklardayım;
Ağırlıklar içinde...

ne söyleyebilirim ki her seferinde tadı damağımda kalıyor okurken.
yalnızlığına sağlık sağol