Neydik biz?
Nerelere gelmiş ve nereye kadar gidebilirdik?

Soru işaretlerinin dolu olduğu bu hayatımızda sadece susuyorduk.

Gidilen bu yol, yol değildi.
Çünkü sen ayrı bir tarafta ben ayrı bir taraftaydım. Farklı yerlerdeydik ama aynı yol üzerinde yürüyorduk işte. Ayağımız yere emin ve sessiz bir şekilde basıyordu. "Başkaları bu yolculuğu fark etmesin diye."

Bazen, sana doğru geliyordum.
Bir vapura biniyordum ve yolun karşısında duran "sana" geliyordum. Elimde bir poşet içerisinde sımsıcak bir simit. Vapurun en uç bölgesine oturuyordum. O hızlandıkça çıkan köpükleri izliyor, martılara simit atıyordum.

Sana doğru geliyordum işte ben.

Sen fark etme diye kalbimin kırıklarını da atıyordum martılara. Bende durdukça bu kırıklar, batıyordu her tarafıma. Kanatıyorlardı bütün vücudumu. Derin kesikler açıyorlardı vücudumun derinliklerinde.
Ama senin göremeyeceğin bir şekilde.
Aslında bu öyle bir şeydi ki kimse görmüyor, bilmiyordu kalbimin yerinde olmadığını. Her ne kadar parçaları birleştirsem de bir şey ifade etmiyordu.
Kalbimin feri sönmüştü.

Gözlerimden anlatamıyordum kimseye ben içimdekileri.
Kimseye anlatamıyordum ne kadar acı çektiğimi.
Hani gözler kalbin aynasıymış ya, benim kalbimin kırıkları gözlerime koca bir boşluk bırakmış, yerinde olmayan kalbimin boşluğunu.

Aynada gördüğüm bu gözler aslında benim gözlerim değil, kalbimdeki boşluğun yansıması.

Fakat kimse anlayamıyordu işte bunu. En acısı da bu oluyordu.

Karşı kıyıya varıyordum. Fakat sen yoktun. Hiçbir zaman olmadığın gibi yine yoktun.

Hiçbir zaman olmadığın gibi...
Hiçbir zaman....
Ama ben hep geliyordum.
Biraz kıyıda dolanıyordum. Serin sularda ayaklarımı ıslatıyordum. Sonra oturuyor denizi seyrediyordum. Kocaman bu denizi.
Martılara el sallıyordum.
"Kalbimin kırıklarına iyi bakın!" diyordum.

İyi baksınlar...
Çünkü, bana ne kadar çok acı vermiş olsalar dahi, onlar benim bir parçam. Benden çıkan keskin parçalar onlar.
Şuan yerinde olmayan kalbimindi onlar.
Tertemiz bir kalbin, kırık, keskin parçalarıydılar.
Onun için iyi baksınlar onlara.
Benim sana iyi baktığım gibi...
Gözler kalbin aynasıdır derler ya işte.
Kalbim yok benim.
Senin yokluğun gibi. O da yok.
O da terk etti beni.
Bundan dolayı gözlerimde koca bir boşluk, derin bir anlamsızlık var. Senin yarattığın anlamsızlıklar bunlar.

Sonra dönüş için vapura bindiğimde aklıma geliyor her şey.
Aslında sen zaten yoktun.
Hiçbir zaman olmamıştın, "var olmamıştın bile."

Çünkü sen kafamda yarattığım bir hayali aşksın. Kafamın içindesin. Oradan tüm vücuduma hükmediyorsun.
Belki de sen bensin.
Bense "şizofren"

Gülümsüyorum ve martılara kalbimin kırıklarını atarmış gibi yapıyorum...

Ah ah sizofren aski benden iyi kimse bilemez sanirim
Sen iyice astin kendini ha, asik mi oldun kizim

harika bir yazı.. ama ben en çok yazı düzenini beğeniyorum yaptığın işe verdiğin önem daha değerli benim için..

çok saol Necibe ve lütfen yazmaya devam et..

ne aski eda yaa ((:

tesekkrler ikinizede
((:

Ask iste kizim. Ahh ahh
Olmalisin...

Aşk falan değil ya. İnanmadığım birşeyi olamam dimi? Sevgidir asıl var olanda neyse oralara girmiyim. Kalbim boş benim. Sadece aklıma ne geliyorsa onu yazıyorum, ona göre yönlendiriyorum yazılarımı.
Kalbimde yeri olan iki kişi var ama sende biliyorsun onlar ünlü onlara yazıcak halim yok doğal olarak
Hiç hissetmediğim birşeyi sizin hissettiğiniz şekilde anlatabiliyorsam ne mutlu bana. Ama kimseyi sevmiyorum.

Tamam yahu kizma. Olmalisin derken bir gün bu duyguyu tatmalisin anlaminda demistim...
Neyse...
Sevgi askin temelinde vardir bence ama dedigin gibi o konulara girersek bir daha cikamayiz.

Evet basarilisin neticede

güzel olmuş sağol

Çok başarılısın.
Zamanındaki geyik yazıların sonrasında yazılarını ciddiye almamakla hayatımın hatasını yaptım (Şaka tabi alınma)
Lakin bugün gelinen şu noktada ise yazılarını okuduğumda kendi yazma yeteneğimde kusurlar buluyorum.
Ayrıca bilmem haklı mıyım ama bence sen üretiyorsun, yani yaşadığını yazanlardan değil, üretenlerdensin. Yanılıyorsam söyle...
Harika olmuş eline sağlık, cesaret gerektiren bir konu, işlenmesi ele alınması güç bir konu, üstesinden gelmişsin, müthiş!

harika necibe harika ..
'Kalbim yok benim.
Senin yokluğun gibi. O da yok.
O da terk etti beni.
Bundan dolayı gözlerimde koca bir boşluk, derin bir anlamsızlık var. Senin yarattığın anlamsızlıklar bunlar.'

şurası ayrı bi hoşuma gitti..
süper olmuş ellerine yüreğine saglık=)