Gördün mü bak? Tekrar seninleyiz hayat, sadece sen ve ben! Düşündümde, biz sanki sadece birbirimiz için varız. Aramıza birisi girse bile fazla durmuyor. Anlamıyorum! Yoksa senmi kovuyorsun onları? Hadi tamam hepsini kov kabulumdür ama o son kovduğun kişi var ya işte ben bir tek onu senin yerine koymuştum. Onu neden aldın benden çaldığın onca sene gibi? Ben hep sensizliğin hayaliyle yaşarken neden yine çıktın karşıma? Unutmuşken seni, yeni bir sayfa açmışken kendime neden yine kirlettin o bembeyaz sayfamı.
Saydımda bugün onun sesini duymayalı 17. günüm. Hayat bomboş, herşey yine üstüme geliyor, ağırlaşıyor! Evden çıkıyorum biraz sahile gider hava alırım diyorum. Yürüdükçe yol biraz daha uzuyor, ben her adımda dahada bitkin. Duvarlar sanki ismini haykırıyor bana. Bak yine mezarlığın yanından geçiyorum. Hani var ya seninle ilk geldiğimiz yer. Şimdi tekrar beni çağırıyor sanki ama bu defa tek başıma. Gitmek istiyorum bende ama...
Saniyeler benimle dalga geçiyor her gün. Ben saate bakıyorum ve o üç çubuk hiç ilerlemiyor. Saatlere bakamaz korkar oldum artık, aynı 17 gün önce aynalara bakamadığım gibi. Aynada ağlıyan o mutsuz yüzü gördükçe içim acıyor çünkü biliyorum o gözlerden yaş indikçe sende üzülürsün. Aynı senin gözünden yaş indikçe benim üzüldüğüm gibi.
Hani seni ilk öptüğüm yer var ya işte ordaydım bugün. Hala kokun var o taş parçasında. Hani sana ilk sarıldığım yer var ya işte ordaydım bugün. Hala sıcaklığın var o yollarda. Sen bilmesende hala yürüyorsun kalbimin derinliklerine. Hayat bu sefer sadece uzaklaştırdı seni benden ama alamaz! Korkularımla yüzleşmeyi öğrendim artık ben. BÜYÜDÜM ARTIK BEN!!!
İnsanlar benle dalga geçiyor. Bilmem belki tanımadıkları içindir. Gördüğüm her yüz seni hatırlatıyor bana ve ben ne zaman birinin gözlerine baksam ağlıyorum yine.
Uzakta bir ışık var sanki sen geliyorsun. Koşuyorum ama ben sana, sen bana koştukça uzaklaşıyoruz birbirimizden. Duruyorum bu sefer sen gitgide uzaklaşıyorsun benden. Bağırıyorum sessizce ama sanki fısıltımı tüm evren duyuyor. Bulutlar, ağaçlar, güneş, deniz hepsi seninle konuşuyorlar sana benim söylediklerimi söylüyorlar. Sende onlara birşeyler söyle, söyleki onlarda senin fısıltılarını getirsinler bana.
Bak yine güneş battı. Yine sensiz bir gün daha bitti. Yine ağladım. Yine...
Bak işte YİNE BAŞBAŞAYIZ HAYAT! Hadi al götür beni. Ama ruhumu teslim ederken acılarımı bedenimde bırak sevgilerimi, nefretimi. Tüm duygularımı bedenimle birlikte gömsünler kara toprağa. Hayat şimdi ağlamaya başla TERKEDİYORUM seni. Ölüm alıyor beni senden. Ayırıyor ama mutluyum çünkü sen benden HAYATIMI aldın. Artık ölsemde değişmezki hiçbirşey ben zaten ölüyüm. Bak işte son kez doya doya bak yüzüme gidiyorum bir daha dönmemek üzere. Herkes baksın gözümün içine son defa. Benim için ağlıyan o gözler benim için gülsün bugün. Benim için hepiniz gülün aynı benim sizin için güldüğüm gibi!

En karamsar yazın bu sanırım.. Yazı çok güzel ama eğer duyguların da böyleyse üzücü bir durum Neyse.. Yazın çok hoş.. Sağ ol.