Ilk ne zaman hayalkırıklığına uğradığını hatırlar gibiyim. Insanların nelerle hayalkırıklığına uğradığını da sahnede bir oyun seyreder gibi seyrettim.

Çocuktuk daha. Sanırım aileme teşekkür etmeliyim ki seni leylekler getirdi gibi bir yalan söylemediler bana. Birçoğunun ilk hayalkırıklığıdır ya hani bu. Bak bu berbat hayalkırıklığı sonucu ne ziyan hayatlar dünyaya getiriyorlar dünyaya. Her neyse...

Benim ilk hayalkırıklığım yaptığım çocukça resimlerin arasında gizliydi.
Ben ilk hayalkırıklığımı bulutların hep resmettiğim gibi mavi, gökyüzünün ise beyaz olmadığını öğrendiğimde yaşadım.

Bulutlar hiç de pamuk pamuk görünmezmiş. Gökyüzü hiçbir zaman öyle saf ve temiz kalmazmış. Gökkuşağı hiç de evlerin üzerinden uzanıp insanları kucaklamazmış. Günlük güneşlik bir havada hele tek bir renginden bile eser olmazmış. Yağmur o masmavi bulutlardan yağmazmış. Güneşle yağmur aynı resimde buluşacak kadar bile dost değilmiş.

Yaptığım resimlerde insanların boyu hep uzundur evlerin boyundan. Çocukluk ışte, hiç düşünmezdim o insanlar o eve nasıl girecek diye.
Insanlar hep evlerin bahçesinde elele dururlar. Böyle apartman falan da değil, insanların bahçe içinde müstakil evleri vardır. Ve biz hep suratımıza yerleşmiş o kocaman gülümsemeyle mutluyuzdur.

Hayalkırıklığına uğramam için kafamı kaldırıp yaşadığım binaya bakmam yetmişti. Beğenmediğimden değil aslında, hayalkırıklığı ışte. Koca bir apartmanda yaşıyorduk. Ve boyum ne kadar uzasa da hep o binadan kat kat kısaydı. Kapıyla bile boy ölçüşemezdim ya... Biz hiç elele değildik ve o gülücük hiç de mutluluğumuzu yansıtmazdı.

Ben kendi kendime yaşattım bu hayalkırıklığını. En acısı da buydu aslında, kalp kırıklığımı kimsenin üzerine atamadım; kimseyi üzüntümden suçlu tutamadım.
Zaten bunları farkettikten sonra da zorunlu tutulmadıkça hiç resim yapmadım.

Ama çok önemli şeyler öğretti bu hayalkırıklıkları bana.

Gökyüzü hiçbir zaman o kadar beyaz, o kadar saf değildi. Siyah, kirli ve yapış yapıştı.
Bulutlar mavi bile olamayacak kadar suçluydu.
Ve güneşle yağmur hiçbir zaman dost olamazdı.
Gökkuşağı ise sadece bir aldatmacaydı...

Resimler hiçbir zaman doğru söylemezdi.
Tıpkı insanlar gibiydi...

Gökyüzü hiçbir zaman o kadar beyaz, o kadar saf değildi. Siyah, kirli ve yapış yapıştı.
Bulutlar mavi bile olamayacak kadar suçluydu.
Ve güneşle yağmur hiçbir zaman dost olamazdı.
Gökkuşağı ise sadece bir aldatmacaydı...

Arkadaşım laf mı atıosun sen bana ya?

Neyse neyse.. Çok az giriosun ama çok güzel yazıosun.. Baştan sona çok güzel bir yazıydı.. Çok teşekkürler..

Eda çok gsl bi yazı paylaştıın için tşk.ler

I Love You ...
I Need You...
I Hate You...
The End...