Arkasokak
»
Yıpranmış Bir Hayatın Başrol Oyuncusu Olmak...
Yazıyorum icinde Yıpranmış Bir Hayatın Başrol Oyuncusu Olmak... konusu , Eski bir resme bakarsın. Siyah beyaz bir resim. Aslında o kadar eski bir resimdir ki bu siyah beyazlığını bile kaybetmiş, hafif kahverengiye dönmüş. " Kenarları tırtıklı nostalji bir resim." Anne, ...
|
#1
01-07-2008, 05:13 PM
| ||||
| ||||
| Yıpranmış Bir Hayatın Başrol Oyuncusu Olmak... Eski bir resme bakarsın. Siyah beyaz bir resim. Aslında o kadar eski bir resimdir ki bu siyah beyazlığını bile kaybetmiş, hafif kahverengiye dönmüş. " Kenarları tırtıklı nostalji bir resim." Anne, baba, kız ve erkek kardeşler oturmuşlar bir koltuğa ve gülümsemişler kameraya. Eski resimler bize çok şey anlatır. Sana çok şey anlatır. Yıpranmış,hiç yaşanmamış bir hayatın parçasıdır bu resim. Cansız olmasına rağmen aslında "canlı" bir kanıttır bu resim. Kalbine gömdüğün tüm acıların, sessizliğinin tek tesellisidir. Yatağının altında kolu kırılmış, gözü kopmuş bir bebek bulursun. Gülümsüyordur. Eksiklerini örtmüyor bu gülümseme, örtemiyor. Çocukluğun aklına geliyor. Bu elindeki bebekle geçirdiğin o neşe dolu günler... Daha oyuncağının hevesini almadan elinden alıyorlar onu ve seni bir adamla tanıştırıyorlar. Şaşkın şaşkın bakıyorsun etrafına, ne olduğunun farkında değilsin. " Bu senin eşin " diyorlar bu adama. Oysaki sen istememiştin böyle bir şey. Hiçbir şeyi daha anlamadan karnının derinliklerinde bir hareketlilik hissediyorsun. Dokuz ay sonra ellerine bir bebek veriliyor. Elinden alınan bebeğe ne kadar benzediğini fark ediyorsun. Ama tek fark bu gülmüyor, ağlıyor. Canlı bir bebek veriyorlar kollarına. Nefes alan, kalbi atan bir şey. Bu senin büyüteceğin çocuk diyorlar. Öylece bırakıyorlar kollarına. Bebek besleme yetin oyuncaktan ileri değilken kollarına bu canlı bebeği bırakıyorlar. Artık senin adında anne olmuş oluyor. Oysa daha hayatı bilmiyorsun. Okuma bilmiyorsun, yazma bilmiyorsun. Bu çocuğa nasıl bakacaksın? Bunun cevabını bile bilmiyorsun. Yanına hiç tanımadığın ama "eşim" dediğin bir insan, kucağında ise nereden ve nasıl geldiğini anlamadığın bir bebek. Leylekler mi koymuştu bu bebeği karnına? Bir türlü anlam veremiyorsun. Derken bir bakıyorsun ki eşine ve çocuğuna bakan insan sen olmuşsun ve yaptığının karşılığını almayanda. Yıllar geçiyor zannediyorsun. Oysa tek değişen her sabah yataktan kalkıp aynada baktığın suratın. Ama sen yinede "yıllar geçti" diyorsun " benden yıllar geçti." Çünkü aynadaki o yüze erken bir kadınlık gelmiş. Çocuk ve sonra genç olman gerekirken "kadın" olmuşsun. Sokakta geçen genç kızlara bakıyorsun. Onlara genç diyorsun. Aynı yaşta olsanız bile onlar senden daha genç olmuş oluyor. Sen bunları düşünürken karnının içinde yine bir kıpırdanmalar hissediyorsun. Artık anlıyorsun ne olacağını nasıl olduğunu bilmeden. Yine dokuz ay sona bir bebek veriliyor kollarına. Replikleri biliyorsun. "Bu senin büyüteceğin çocuk." Sesini çıkarmadan kabul ediyorsun. Zaten neye sesini çıkardın ki bu zamana kadar. Her şeyi kabul ettiğin gibi bunu da kabul ediyorsun ve susuyorsun. Yıllar tekrar geçince, eşin dediğin bu adamın zorba tarafını görüyorsun. Yıllar önce tanımadan evlendirildiğin, bir çatı altına konulduğun bu adamın şimdi ise tokatlarıyla karşılaşıyorsun. Bütün yaptıklarının karşılığının bu olduğunu düşünüyorsun ve yine sesini çıkarmıyorsun. Hayatın boyunca içine attıklarını içinde tutmaya devam ediyorsun. Kocanın bütün şiddetine boyun eğiyorsun. Sen başını eğdikçe daha fazlası geliyor o tokatların. Sen ise sadece susuyorsun. Ve böylece bir hayat daha bu minik, siyah beyaz karede kalmış oluyor. Hiçbir şeyden haberi olmayan, şaşkın gözlerle objektife bakan anne. Halinden gayet memnun bir baba ve bu yıpranacak olan hayat yolunda büyütülmeye çalışılan iki çocuk. Sen bu hayatın başrol oyuncususun. Çevrendekiler ise sadece "figüran." Yaşanmamış, yaşanamamış bu hayatın tek oyuncusu sensin aslında. Ve karşılığını alamayanda... *Aslında yazıyı yazarken böyle birşey çıkacağını düşünmemiştim. Resimlerin bize anlattığı şeylerle alakalı birşey yazmayı düşünüyordum. Fakat birden böyle bir yazı çıktı işte.   Yolumuzu cehennemin sınırlarında kusuyoruz… Bu gece kimse bizi durduramaz. Dünyayı nefretin hüküm sürdüğü tarafa götürüyoruz. Herşeyi savunmasız bırakmak savaş sebebimiz. Göğüs gerdiğimiz katliamlar ve cinayetleri bitirdik, Ve tekrar ölüye döndük. Birkez daha saldırıyoruz, ve bir kez daha, Daha güçlü, Fethedip yolumuza devam ediyoruz! (Evil Has No Boundaries)  |
|
#2
02-07-2008, 06:01 PM
| ||||
| ||||
| Yıllar tekrar geçince, eşin dediğin bu adamın zorba tarafını görüyorsun. Yıllar önce tanımadan evlendirildiğin, bir çatı altına konulduğun bu adamın şimdi ise tokatlarıyla karşılaşıyorsun. Çok kötü ya böle olması  Sağol canım değişik bir konuya değinmişsin çok çok güzel.. Let me be self dead and gone. So far away from life. Close my eyes, hold me tight. And bury me deep inside your heart, All I ever wanted was you, my love... |
|
#3
02-07-2008, 06:07 PM
| ||||
| ||||
| bende snn dediğin gbi bi yazı bekliodum  hatta bi anda gözüme amcamların duvarındaki anne baba we bi ton kardeş fotografı geldi onu düşünüyodum =)Yüreğine Sağlıkkkk çok güzel bi yazıyla geldnnn =) Yapacak Hiç ßir $éy Yok Gitmék İstédi Gitti Hém AnLıyorum Hém Çok Acı Ték TarafLı ßİTTi,, ...Gébériyorum " A$k'mdan " KaLmadı ßéndé Gururdan éSér... ßa$ka ßir İnsan Kar$ımdaki,,Deği$méz DiyénLéré Müjdé,, Çok Sévén ßöyLé Gidér miydi,,Müjdé Her$ey Bitti... |
 |
| Konu Araçları | |
| Görünüm Modları | |
| |
Benzer Konular | ||||
| Konu | Konuyu Başlatan | Forum | Cevap | Son Mesaj |
| Pratİk Deyİmler SÖzlÜĞÜ | greenpain | Edebiyat | 1 | 27-12-2007 08:27 PM |
| deyimler ve anlamları | faho | Edebiyat | 13 | 20-10-2007 11:53 AM |
Düzenli Mod
