İNSANIMSILARA DERSLER:


Hayat ve sevgi süreci, uzun ve yıpratıcı bir yürüyüştür. Yıpranmadan ve ‘saygı’sız olmuyor.. Çoğulsal doğru olarak bile olsa, 'saygı' zor ve yıpratıcıdır, bu böyle !

Kimi zaman akıl, kalp ve vicdan bütünselliği olarak niteleyebildiğim özümüze, bazen de düşünce, duygu süzüntülerinden çıkarılmış vicdani kararlar alarak, özümüzden dışa doğru yaptığımız yürüyüşlerin savaşıdır hayat..

Hayattaki sevgi eylemselliği ise: Vicdani ibra etme ve edilmeler tümlemesidir.

İbra etmek kavramına; temiz bulunmak ve bulmak, yapabiliyorsanız; önemli bulduğunuzu insani açıdan değerlendirmek. Olmuyorsa eğer, temiz bırakmak olarak bir “hesap vermek” anlamı yüklemiş bulunuyorum.

Hayat, sevgiyi tamlamak veya bütünlemek mutluluk ve mutsuzluğunun toplamıdır. Tamamlama, erdemlerden başlatılacak tamlayış veya bütünleyişe gittiğimiz ilkeli yolun tutarlı çizgisidir.

Yenilgiler galibiyettir bazen, kimi galip gelişler ise yenilgi.. Bir yere geldiğinde; yenmek ve yenilmenin aynı kapıya çıkıyor olduğunu anlamanın, yıpratıcı sonucuna dairliğin savaşını vermektir hayat.

Tıpkı aşırı uyanıklık ekabirliğine tutulmuşlukla, aşırı tevekkellik saftirikliğine takılıp kalmışlık farksızlığının bileşim yaptığı “o” bilindik yere direnmek gibi..

Bu nedenledir ki hayat, algılarımız ve anlamlandırmalarımızın örneğinden eylemine esas olacak şekilde, bir iç/dış analiz bütününün teorisel bakışıdır.

Hayat; sevgi düşüncesinin inancına değil, bilgisine yönlendirilmiş ilgilerimizin doğrulandığı ya da yanlışlandığı anı görebilme gerçekçiliğidir.

Hayat gerçektir. Dünya ise tarafımızca yapılmış ve bırakılmış onca eylem ve izden sonra, asla yalan filan değildir!.. İnsan, bunu gerçeklikten çıkarıp; akıl dışılık ve akıl üstülük izafelerinin ötelerine taşır. Taşımak ağırdır. Ağırlık yük olarak değil, acının kalpten akla yürümesine izin vermek yanlışı ile ağırdır.

Acı ağırdır, acıyı duyumsayan; ağır geleni “ağrılar ve ağırlıklar kompleksi” olarak duyumsar ve algılar.

Acı çekme yeri kalp, sevme yeri aklın bulunduğu bölgedir. Yanlış biliyorlar. Doğru vicdani sorumluluk bu dizgeden çıkıyor !

Sevgi düşünseldir. Saygı duyumsal.. Bundan 'insan kadarlık' önermesi çıkarabiliyorum. İnsan kadarlık ama... İnsanımsılıkla hiç ilgisi yok !

İnsan; hayatın zorluklarına karşı akıl, kalp ve vicdan donatılmışlığını birlikte götürebildiği oranda ağırlıkları “ağrı” olmaktan çıkarabilir. Bir de insan kadar sadakat ve bundan kaynaklanan saygılı sevgide kalmakla..

İnsan kalabilmenin büyük hatasından(!) kaynaklanan bir acının ağırlığı, direnç olarak insanın taşıyıp/dayanabileceği ölçektedir. Eğer bu yoksa, sevgi eylemi, insan tanımdan kaynaklanmış hatanın değil, insanın olmadığı, insanımsının ve ucubeliğinin ziyanındadır.

Zarar çift taraflıdır. Ziyan zulümdür. Duygu, düşünce ve vicdanı kirlenmemişi kirletmek, zulmün çifte kavrulmuş halidir !..

Ve hayatın anlamı ya da anlamsızlığı, kişinin kendisine olan saygısının yitirilme ve kazanılma riskine girdiği anların varlık veya yokluğunda aldığı kararlar sonucunda tanımını bulur.

Düşünce tutulmuş, duyumsama sağırlaşmıştır. Vicdan, benmerkezciliğin renk körlüğündedir.

“Egoist” veya “Vicdansız” olarak söylüyoruz ! Bütün akları kara, bütün doğruları yanlıştır !..

Algı kırılmış, kavram karışmış, anlam kirlenmiştir!..Tanımlar ikna edici tatminsellikten uzaktır.

Akıl ve kalp vicdana, düşünce ve duygu da eyleme bağımlılaşmıştır.

Gerçek; hayatın anlamlı bulunma anındaki oluşla, eylemli bir sadakat/vefa kaynaklı 'saygılı sevgi'ye bağlanmıştır.

Ötesi yok, bundan gayrisi insani değil ! Belki ‘insanımsı’ diyebiliyorum.. İnsana yakın kavramdır. İnsanımsıdır. İnsana benziyen demektir. Yine de umutvarız !

Akıl ve kalp vicdana, düşünce ve duygu da eyleme bağımlılaşmıştır demişiz.

Ağırdır ! Ağırın ağrılı olanından ve insanımsının insan tanımında olana şiddetle uyguladığı acının ağrısıdır !..Başta hayat olmak üzere; sevgi, saygı, vefa ve gerçek, işte tam burada onursuzca yalancıdır.

Hayat zaten en insanca davranışlara, erdemli yaşama azmi ve ilkeliliğine yapılmış acımsasızlığın anlamlarında çok ağırdır. Belki de en ağrılısıdır !

Hayat tarzı denilen şey; düşüncenin sarmalı, duygunun albenisinden çıkan davranış birliktelik biçimlerimizden süzdüklerimizle varsa vardır.

Bunun dışında olan biten, sadece güdü ve ihtiyaç veya tutku farkı, ne çelişkideyse o fark kadardır.

İnsan, anlamdan anlamsızlığa yitmeyi geçici görür. Tam görüsünde mutlaka yeni bir anlama erer.

Sürekli tekrar anlamlarda kalmak, eskiyedurmaktır. Hareketsizlik anlamsızda yaşarmış gibi yaşamazlıktır.

İnsanımsı, anlamsızlığı sürekli kılarak içselleştirmiştir. Anlamsızlık, insanımsının an ve hazda ve sadece tutku/güdü duyumsama ilkelliğinde yaşamasıdır.

Sevgi, akıl ve elbette insanca önemseyerek olandır. Aşk, duyguyla ve elbette egoist insanımsılıkla!..

İhtiyaç olan sevgi insanın, güdü olan aşk, insanımsılığın tatminsel gerekçesidir.

İşte bu nedenlerden dolayıdır ki:

Kimi düşünserken, duyumsayacak kimi..

Ve kimi önemserken, aşağılayacak kimi ?!


Göktürkmen
Ahmet Kutlu Ayyüce
13.Haziran.2008