Korku Oyunu, Perde Arası ve Sahne Işıkları...

**Frottce** · #1 15-06-2008, 05:22 PM

Akıtamadığım gözyaşlarım adına yazıyorum bunu:

Mutsuzum. Şu an kesin olarak bildiğim tek şey bu. Öyle mutsuzum ki insanların mutluluğuna göz dikiyorum. Utanıyorum kendimden.

Hiç kıskanç değilim derdim eskiden. Kıskanıyorum ama baksana; insanların mutlu olmalarını kıskanıyorum, sensiz can çekişirken burada. Öyle berbat bir yalnızlıkla acı çekiyorum ki...

Yalnızlık!
Ne değişken bir kelime.
Sensizlik mi bu?
Evet, sanırım.
Gelince gidecek mi bilmiyorum.

Bekliyorum.
Sonsuzluğumu bekliyorum.
Sen misin o sonsuzluk bilmiyorum. Sen olmanı istiyorum içten içe. Sensen eğer yakın gibi beklediğim. Değilsen eğer sonsuzluk sürecek bekleyişim.

Tüm korkum bundan, biliyor musun?
Sonsuzluğum sensin şu an, sanıyorum.
Ama senin sonsuzluğun ben değilsem ya? Senin mutluluğun, senin bekleyişin...
Ya ben değilsem özleyişin? Ya ufak bir hevessem senin için? Saf bir çocuk belki de gönül eğlendirdiğin...
Ya gerçek değilsem senin için?

Bekliyorum. Zaten yapabildiğim başka bir şey de yok şu an için. Yine bana bebeğim demeni bekliyorum. Üşüdüğümde yanımda olmasan da, olamasan da varlığınla beni ısıtmanı istiyorum. Havalar da soğuk gidiyor hani şu sıralar. Önemli olduğumu hissetmek istiyorum. Önemli olduğunu bilmeni istiyorum.

Korkuyorum.
Delicesine korkuyorum hem de.
Bilinmezden korkuyorum. Senin için anlamımdan korkuyorum. Anlamsızlığımdan...
Seni kaybetmekten korkuyorum. Kaybedeceğim kadar benim olmamış olabileceğinden korkuyorum. Beni bir bütün olarak kabul etmediğinden korkuyorum. Çabuk başlayan her şeyin çabuk bitmesinden korkuyorum. Dayanamayacağımdan korkuyorum.

Düşünmek o kadar ağır geliyor ki. Gel artık istiyorum. Sessizliğinle cevapla tüm sorularımı, sil bütün korkularımı.

Ama korku ya bu hani, bunu yapamayacağından korkuyorum. Yapamayacağından değil aslında. Yapmak istemeyeceğinden korkuyorum.

Her şeyin bir oyun, bir yanılsama olmasından korkuyorum. Bir sahneydi belki olduğumuz yer, biz iki karakterdik belki de. Işıklar kapandığında iki iş arkadaşı soğukluğunda olacağız, kim bilir?

Işıkları sürekli yanık tutmaya gücüm yok, biliyor musun? Güçsüzüm ben.
Kapanmalı belki de ışıklar.
Perde arasındayken biz, perde bir daha hiç açılmamalı.
Işıkların birden sönmesine dayanamam çünkü.

Korkuyorum.
Neden biliyor musun?
Ben sahneye kendimle çıkmışken, senin rolüne bürünmüş olmandan korkuyorum. Aynı gerçeklikte olmayışımızdan.

Yine de bekliyorum çaresizce açılmasını perdenin. Çünkü karakteri de sensin bu oyunun, yönetmeni de senaristi de ışık teknisyeni de.
Işıkların açık durması senin elinde.

Kızarsın belki yönetmenliğinle, senaristliğinle. Yazdığın karakteri sorgulamamalı oyuncun. Kendini sahneye katmamalı büyük ölçüde.

Bir oyun mu sahneliyoruz gerçekten, yoksa gerçekliğimizi mi oynuyoruz? Bunu bilmeye öyle ihtiyacım var ki.
Oyunu anlamadan karakterime bürünemem değil mi?

Hâlâ korkuyorum. Seni incitmekten, kaybetmekten korkuyorum. O kadar saf ve temizdin ki, seni kirletiyorum.

Gel istiyorum artık. Yoruldum beklemekten.

Bitsin bu sonsuz ara, açılsın artık şu lanet perde...

Buraya koymak istemiyordum pek, blogumda duruyordu ama, arkadaşlar isteyince buraya aktarayım bari dedim... Buyrunuz..

**Gökkuşağı** · #2 15-06-2008, 05:25 PM

Tüm korkum bundan, biliyor musun?
Sonsuzluğum sensin şu an, sanıyorum.
Ama senin sonsuzluğun ben değilsem ya? Senin mutluluğun, senin bekleyişin...
Ya ben değilsem özleyişin? Ya ufak bir hevessem senin için? Saf bir çocuk belki de gönül eğlendirdiğin...
Ya gerçek değilsem senin için?

Offff.. Naptın böle kıs

Sağol canım o güzel kalbine sağlık.. Mükemmel bir yazı yazmışsın..