Yağmur, tüm şiddetiyle camları dövüyor. Evin içinde bile üşümeme rağmen, içimdeki dışarı çıkma isteğine karşı koyamıyorum. Yıllardır vazgeçemediğim, sökülmeye başlayan kazağımı üzerime geçiriyorum. Tüm zor anlarımı ilmeklerinde taşıyor sanki. Anıların öldürücü kokusu içimi kemiriyor, aldırmıyorum.

Yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlayan toprak kokusu ciğerlerimi dolduruyor. Nedense herkesin sevdiği gibi sevemiyorum şu kokuyu. Kendimi yine anormal hissediyorum. Soruyorum kendime: Normları kim belirliyor? Sinirleniyorum beni unuttuğu için. Yağmur devam ediyor.

Sokaklar bomboş. Kıskanıyorum; bu sokağa benzemesini istiyorum beynimin. Onu bu denli boşaltabilmek; düşüncelerimdem, anılarımdan arınabilmek... Mazgallar yerleştirmek istiyorum beynimin birkaç noktasına. Düşüncelerim yağmurlar olsun istiyorum, beynimin içine acımasızca çarpan; ama yağmur kesildiğinde nasıl bu sokak tertemiz ve insanlığın bütün günahlarından arınmış olacaksa, mazgallar da o şekilde düşüncelerime çıkış kapıları olsun istiyorum. Beynimdeki acıyla kıvranıyorum. Yürümeye devam ediyorum.

Evlerin camlarında birkaç surata rastlıyorum, meraklı bakışlarla etrafı süzen. Bana delirmişim gibi bakıyorlar. "Asıl deliren sizlersiniz!" diye haykırmak istiyorum. Düşünüyorum. Delirdiğimi kabul ediyorum; beni delirtenlerin yine kendileri olduğuna karar veriyorum. Yürüyorum. Yağmur devam ediyor.

Kulaklıklarımdan, uzun zamandır görmediğim bir tanıdık gibi, birkaç nota çınlıyor. Sözlerini hatırlamaya çalışıyorum. Eski mutlu günlerimin yasını tutturuyor bana. Gözümden dökülen yaşlara engel olamıyorum. Yağmur gözyaşlarımı çalıyor benden, yağmaya devam ediyor.

Her adım işkence gibi geliyor artık. Kaç saattir yürüyorum, bilmiyorum. Kendime söz vermeme rağmen dayanamıyorum, cebimden bir sigara çıkarıyorum.

Çakmağın yanmakta zorluk çıkaracağını biliyorum. Umutsuzca şansımı deniyorum. Bir kere olsun yüzümü kara çıkarmıyor: Düşündüğüm gibi yanmakta direniyor. Sigaramı yakabilmek için duraklıyorum. Ayaklarımın ne kadar ağırlaştığına şaşıyorum. Elimi rüzgara siper ediyorum. Bir anlık sıcaklık elimden vücuduma yayılıyor. Ne kadar üşümüş olduğumu fark ediyorum. Umursamıyorum.

Saatlerdir aynı şarkıya gözyaşlarımı katıyorum. Çok zor olsa da şarkıyı değiştiriyorum. Bu şarkıların burada ne aradığını bile bilmiyorum. Nefret ediyorum. Bu iki şarkı hayatımın özeti oluyor sanki. Ağlıyorum.

Sigaramdan derin bir nefes çekiyorum. İçim ısınıyor. Beni öldürdüğünü biliyorum; yine de seviyorum diye içimden geçiriyorum. Sigaramın külleri sokağın dört bir yanına dağılıyor. Onunla ne kadar benzeştiğimi görüyorum. İkimizi de yakan bir şeylerin varlığı içimi rahatsız ediyor. Yağmur damlaları acımı dindirmeye, içimde yanan ateşi söndürmeye çabalıyor. Küllerimi bir yerlere serpiştiriyorum. Yavaş yavaş eriyorum, yok oluyorum. Üstüme basıyorlar acımasızca; acıdan kurtuluyorum, ölüyorum. Tertemiz sokaklarda bir fazlalık hâline geliyorum.

Yürümeye devam ediyorum. Yanımda dikilen ağaçlara kinleniyorum. Onlar gibi dimdik ayakta durabilmek, esen rüzgara karşı gelebilmek istiyorum. Kendime acıyorum, ağlıyorum.

Karanlığımın kıyısına geliyorum. Bir adım daha atacak gücü bulamıyorum. Oturuyorum. Kendimi boşluğa bırakabilecek cesareti arıyorum. Ne yaşamama ne ölmeme izin veriyorlar diye düşünüyorum. Yok olmaya cesaret edemiyorum.

Cebimde son bir sigara hissediyorum. Yakmakla yakmamak arasında, kendimi karar vermeye zorluyorum. Bana acımadıkları gibi ona da acımamayı seçiyorum. Tadını çıkarıyorum.

Gözlerimi kapatıp yağmurun sesine kulak veriyorum. Yağmur damlalarının zeminle buluşması çok uzun zaman alıyor sanki. Damlaların seslerini tek tek ayırt etmek, beni iyice yoruyor. Bir harmoni yakalamaya çalışıyorum. Çabalarım boşa çıkıyor.

Damlaların yerle buluştuklarında çıkardıkları acı dolu sesler benimmişçesine algılayana kadar oturuyorum yağmurda. Hızlanan yağmur damlaları arasında ağlayıp ağlamadığımı bile anlayamıyorum. Bir yağmur damlasında kayboluyorum.

Bütün bu iç karmaşamın içinde, bana ait olmayan yabancı bir tını duyuyorum. Gözlerimi açtığımda birinin yaklaştığını görüyorum. Dudaklarından daha önce duymadığım; bir insanın yarattığına inanamadığım; acı, kin ve kıskançlıkla katılaşmış kalbimi yumuşatan bir şarkının melodisi ve sözleri dökülüyor. Sözler, neredeyse hatırlayamadığım güzel duygulardan bahsediyor.

Şarkının şaşkınlığından kurtulamadan elini omzumda hissediyorum. Giderek yaklaşan melodi yavaşça kesiliyor. Kulaklarım hâlâ aynı melodiyi ararken çok daha hoş tınlayan sesini duyuyorum. Elimi tutarken bana tüm acılarımın geçtiğini, artık mutlu olacağımı anlatıyor. Sık sık duyduğum bu sözlere inanmamı sadece sesindeki büyü ve gözlerindeki ışıltı sağlıyor. Gözyaşlarımı hissedebilir hâle geldiğimi fark ediyorum. Yağmur kesiliyor. Bulutların bu kadar ani yok olması olağanüstü görünüyor. Hava aydınlanıyor.

Soğuktan morardığımı görüyor, ısıtmak için sarılıyor. Başımı göğsüne yaslayıp gözlerimi kapatıyorum. Uyuyakalıyorum. Uyandığımda gözlerimi açmaya korkuyorum. Her şeyin bir rüya olmasına dayanamayacağımı biliyorum. Gerçeklerler yüzleşmek zorunda olduğumu hissedip gözlerimi açıyorum. Uyandığımı görüp saçımı okşamaya başlıyor.

Güneş batarken ıslak toprak kokusu yoğun bir şekilde burnuma geliyor, ciğerlerimi dolduruyor. Bu kokuyu aslında sevdiğimi fark ediyorum.

Gözümden düşen son damla yaş olduğunu biliyorum. Akıp gitmesine izin veriyorum...

Sen duyduklarına inanıyorsun.
Söylenmeyene inan, çünkü insanın sessizliği,
sözcüklerinden daha yakındır gerçeğe.

vay vay vay, aramıza hoşgeldin
Ellerine ruhuna sağlık, ne zaman yazmıştın bunu? Yani eski bir yazın mı yeni mi yazdın?

hoşbulduk teşekkür ederim
10 ekim tarihli kendisi...

Sen duyduklarına inanıyorsun.
Söylenmeyene inan, çünkü insanın sessizliği,
sözcüklerinden daha yakındır gerçeğe.

çok güzel olmuş.teşekkürler paylaştığın için..=)

pişmanım herkesi insan sanıpta saçmaladım

teşekkür ederim...

ah hayatta hep böyle mucizeler olmuyor ne yazık ki...

Sen duyduklarına inanıyorsun.
Söylenmeyene inan, çünkü insanın sessizliği,
sözcüklerinden daha yakındır gerçeğe.

evet haklısın gözyaşına son verecek bir el bir türlü konmuyor omzuna...

pişmanım herkesi insan sanıpta saçmaladım

tek kelımeyle perfect olmuş

saol

En korkunç şey TEK SESLİLİKtir !!!!...

haklısın Jostein Gaarder bir kitabının sonunda şöyle yazmış.

"Hayat sadece kazanan biletlerin görüldüğü dev bir piyangodur.
Ey okur! Sen de böyle kazanan bir biletsin ve çok şanslısın!"

Sen duyduklarına inanıyorsun.
Söylenmeyene inan, çünkü insanın sessizliği,
sözcüklerinden daha yakındır gerçeğe.

Yapacak Hiç ßir $éy Yok
Gitmék İstédi Gitti
Hém AnLıyorum Hém Çok Acı
Ték TarafLı ßİTTi,,

...Gébériyorum " A$k'mdan " KaLmadı ßéndé Gururdan éSér...

ßa$ka ßir İnsan Kar$ımdaki,,Deği$méz DiyénLéré Müjdé,,
Çok Sévén ßöyLé Gidér miydi,,Müjdé Her$ey Bitti...