Karmaşaların tamamı dilsizken onları kaleme almak da imkansız elbet...
Lakin yine de denemeli insan...
Yani en azından yazmalı duymadığı ancak yaşadığı ağır sancıları...
İşte bu yüzden elimde yine kalemim ve yemin olsun; tek bir cümlem yok beynimde; okumakta olduğun şu satırlar için...
Hayat için aslında...
Yaşayış için...
Gelecek için...
Bildiğin herşey için tek bir cümlem yok...
Hem bilmediğim dehlizlerde savrulup dururken, çöl yüzlü ağzımla ıslaklaşmaya çalışırken, kalbimi en dişli kapanlara rehin etmişken ve kendimden kaçarken, tezatla kendimi ararken ne kadar cümlem olabilir ki kendim ve hayatım için, yazdığım şu yazı için, herşey için?
Aklımda bir tek heryere öle öle bıraktığım kopuk kopuk zincirler var... Kuru ağzımla lanet ediyorum tümünün birbirinden kopuk ve ayrı olmasına lakin topladığımda görüyorum toplamının da aslında bir halt etmediğini...
Herşeyi arayıp, sonunda hiçbirşeyi bulamamak gibi...
Düşüşün hızlandığı ama sonunun da uzak kaldığı hain bir sonsuzluk gibi....
Kıyamet gibi...
Kararıyor sonra tüm tüneller eskisinden daha çok, ucundaki aynasız ışığını da kaybediyor, ışık beni yansıtmıyor, ben, ben suskun...
Şarkılar haz vermiyor, hem çiçek de güzel senden, lakin o da haz vermiyor...
Çocuklar bile doğru düzgün atmıyor sanki kahkahalarını, yaşlı amcanın sevimliliği kimin umrunda? Bir denizin mavisinde kaybolamıyorken, martının kanat çırpınışı da avutamıyor karmaşalarımı...
Ve karıştıkça karışıyorum, gitgide daha çok mutsuzlaşıyorum...
Belki de iyi bir sıçrayışla sıyrılmalıyım şu hallerimden, hani derdim hep ya çemberin içindesindir ya da büsbütün ölü diye, söylesene, yaşıyor muyum, ne dersin?
Hem sadece nefes almak mıdır yaşamak?
Eğer öyleyse bile bil;
ben nefes başına karabasanlar çekiyorum hayatımın ciğerlerine...


Dip not: Yalnızca nacizane üretiyorum, okuduklarınız yaşamım değil



SAYGILAR...

Hem sadece nefes almak mıdır yaşamak?

Let me be self dead and gone.
So far away from life.
Close my eyes, hold me tight.
And bury me deep inside your heart,
All I ever wanted was you,

my love...

eğr hayat nefes almaksa çiçekler böcekler de nefes alıyor ama hiç bir canlı yaşamın nefes almaktan ibaret olduğunu senin kadar güzel anlatmıyor teşekkürler bu yazı için bana çok şey anlattı

En korkunç şey TEK SESLİLİKtir !!!!...

Yapacak Hiç ßir $éy Yok
Gitmék İstédi Gitti
Hém AnLıyorum Hém Çok Acı
Ték TarafLı ßİTTi,,

...Gébériyorum " A$k'mdan " KaLmadı ßéndé Gururdan éSér...

ßa$ka ßir İnsan Kar$ımdaki,,Deği$méz DiyénLéré Müjdé,,
Çok Sévén ßöyLé Gidér miydi,,Müjdé Her$ey Bitti...

şu aralar benimde her aynaya baktığımda sorguladığım şey bu sadece nefes almakmıdır yaşamak...öyle olmadığı kesin....yaşamak gerek kötü yada iyi....yalnızca yaşamak için bile yaşanmalı...alıntı yapmak bana göre değil biliyosun dostum....cümlelerinin tümü çok güzel.....giderek mutsuzlaşıyorum bende....sorgulanabilecek en anlamlı konuyu sorgulamışsın ve gerçekten seçilebilecek en güzel kelimeleri bulmuşsun...bu konuyu hiç ama hiç kimse bu kadar iyi yansıtamaz ve işleyemezdi....

"Rüzgar ne kadar sert eserse essin kayadan alıp götüreceği tozdur"
Silgi kullanmadan çizgi çizme sanatına HAYAT denir....

ArkaSokaK KARTALLARI

Teşekkürler arkadaşlar...

tşk. yakup ltfn üretmeye devam et olur mu yazılarının hayatımda olmaması ihtimalini düşünmek istemiorm çünkü o kadar büyük yer kaplıolar ki ve bu yeri fazlasıyla hakediolar tekrar tşk