uzaklardaki şehir denmeyen bi yerlerdeyim şimdi isimsiz....sensiz...anlamsız bi macera ve korkusuz korkaklık arasında sıkışmış benliğimle savaşıyorum değirmenlerle....görünmez bi kahraman olmak istiyorum kimi zaman,kalabalık içinde görünmemek yalnızlığımı kendime itiraf etmemek,nasılsa görünmüyorum diye kendimi avutmak....bazende suya dönüşmek ve kirlenmiş bedenlere yeni bir şans vermek...yada ateş olmak baştan aşağı yanmak ve yanımda yalnızlığımıda kül etmek...sonra unutmak seni ve bedenime işlediğin kini üstümden atmak için kirli vücutlara sarılıp hayata gülümsemek....

"Rüzgar ne kadar sert eserse essin kayadan alıp götüreceği tozdur"
Silgi kullanmadan çizgi çizme sanatına HAYAT denir....

ArkaSokaK KARTALLARI

Dostum, ellerine, yüreğine sağlık... Hafif lekeler ve katılık vardır kalbimde, anlattım sana hayatımı, küçük yaşta ağlamayı öğretti bana hayat, kalp de katılaştı elbet... 20 yaşında İbrahim AĞAOĞLU (Allah rahmet eylesin) intihar ettiğinde ağladım en son, ki bu 6 sene evvelki bir hadisedir...
Sonra ağlamadım hiç...
Aslında bunu arzulayan, yani ağlamamayı arzu eden onlarca insan tanıyorum, ki haklılar.. Fakat ağlama da rahatlatır insanı, insanlaştırır.. Ağlamayı özledim, acıklı filmlerle denedim, başaramadım hiç. Hani hüngür hüngür olmasa da gözlerimin hafif yaşlanması yetecekti sanki, olmadı...
Konuya geleyim, satırlarının tam ortasında gözlerim yaşlandı...
Bunun için teşekkür ederim, dilediğin ne varsa senin olsun...
Şükür yazılarına kavuşma anına...
Şükür yazı yazmanı sağlayan beynine, yüreğine...
Bir net ortamında da olsa seni tanımış olmaya şükür...

Yapacak Hiç ßir $éy Yok
Gitmék İstédi Gitti
Hém AnLıyorum Hém Çok Acı
Ték TarafLı ßİTTi,,

...Gébériyorum " A$k'mdan " KaLmadı ßéndé Gururdan éSér...

ßa$ka ßir İnsan Kar$ımdaki,,Deği$méz DiyénLéré Müjdé,,
Çok Sévén ßöyLé Gidér miydi,,Müjdé Her$ey Bitti...