Bir yerlere doğru umut besliyorum.Sebepsiz ... Ne zamandır hayal kurmuyorum geleceğe dair. Biliyorum çünkü ; hayal, hayal edildiği yerde kalır...Çok uzaklarda kalır. Koşarsın onu yakalamak için fakat her adım attığında biraz daha uzaklaşır...Git gide anlarsn onu yakalayamayacağını...İşte o zmn hayallerin bir beyin ürünü olduğunu anlarsın...Kurduğun hayallerdir aslında senin hayallerini(!) yıkan. Bunu anladıktan sonra bıraktım hayal kurmayı.Herşeyi akışına bıraktım.Küstüm bir nevi. Hayallere küstüm... Hayallerimi yıkan hayallere (!) Bir türlü gerçekleşmeyen hayallerime...O çok sevdiğim hayaller, bir kadının yaşlı suratına aynada bakması gibiydiler.Tıpkı öyle... Hayallere küstüm ama hayata küsmedim.Bir yaprak oldum.Rüzgarla iyi anlaşan bir yaprak...Ama yinede gün ışığına öyle hasretim ki ...

Ellerine sağlık, güzel bir yazı olmuş...
" Hayallere küstüm ama hayata küsmedim.Bir yaprak oldum.Rüzgarla iyi anlaşan bir yaprak..."
Bu kısımla alakalı belki konudan çıkarak birşeyler söylemek istiyorum..
Sanırım bence hayallere küsmek, yada başka bir değişle hiçbirşeyin hayal ettiğimiz gibi olmaması bizi bir anlamda yıkarken, bir yandan da güçlendiriyor.
Saçma bir örnek olacak ama beni anlayacağını umarak yazayım; çalıştığım şirkette bir bayan 8 kişilik bir masayı taşıyamadığını söyledi, yardıma gittim ve taşırken onun ayağına düştü, çığlık attı ve canı yandı.
Bir saat sonra 4 kişilik başka bir masayı taşırken "keşke bu düşseydi" dedi, daha küçük ya...
İşte artık güçlüydü, 8 kişilik bir masanın acısı nedeniyle, 4 kişilik bir masanın acısı gönülden kabülüydü...
İşte bundan söz ediyorum, sanırım yaşamımda (ki topu topu 23 yıl) gerçekten de öyleydi, yaşadığım her acı, diğer acıya karşı istemsiz de olsa bir güç yaratıyordu ve o acı geldiğinde daha doğru düzgün, daha olgun, daha güçlü karşılayabiliyordum...
Kimbilir, belki de giden hayallerimiz ise, umutlar hala bizimdi... Ve bir sonraki kayıba karşı da artık tecrübeliydik....
Sağol paylaşım için...

Öncelkle yormun için teşekkür ediyorum
Dediklerine aynen katılıyorum...Ayrıca benim şöyle bir düşüncem de var sonuçta bizler hayatı az çok anlamaya başladığımızda başımıza bu gelebilir şu gelebilir diyoruz.Örneğin televzyonda bi haber izlediğimzde başımıza gelmesin aman falan diyoruz...Sonra başımıza çok kötü bir olay geldiğinde intihara teşebbüs ediyoruz.Daha çok onu atlatmaya çalışmak gerekirken...Bende birçok yaşadığım şeyde ölümü düşündm ama hiç byle bişe ypmaya kalkışmadım ki zaten sonradan bana bunlar çok saçma geldiğini dediklerini aynen düşünüyorum bencede bişeyler yaşadkça ( ki özellkle kötü olaylar vb. ) daha da çok güçleniyoruz ve güçlemeliyizde tekrardan saol yorumun için

Rica ederim, beni anlama sevindim.
Ben de senin dediklerine katılıyorum, tuhaf bir biçimde başımıza çok kötü bir olay geldiğinde ölümü düşünüyoruz ve savaşmaktan kaçıyoruz, "emekli ruh" demiştim bir yazımda, o an herşeyden, her türlü duygudan emekli oluyor ruhumuz ve sırf bu yüzden savaşamıyoruz...
Ama en kötüsü, ne olursa olsun hayatın yaşanması gereken soylu bir eylem olduğunu unutuyoruz.
Sonra senin gibi hatırlayanlar hayatta kalıyor, tutunuyor, hatırlamayanlar intihar ediyor, yaşarlarsa hatırlıyorlar, yaşamazlarsa..........
Ama gerçekten her acı, bedenimize ve ruhumuza işleyen yeni bir güçtür aslında, mesele ise onu görmekte...
Sağol paylaşım için..

yazı ve yorumlar çok güsel ellerinize sağlık

hayal kurmak ve o hayallerin yıkılması....insanın canını en cok acıtan şeydir sanırım ama aslolan vazgeçmemektir....saol gerçekten çok güzel bi paylaşım.....viyanın yorumuda çok güzel

"Rüzgar ne kadar sert eserse essin kayadan alıp götüreceği tozdur"
Silgi kullanmadan çizgi çizme sanatına HAYAT denir....

ArkaSokaK KARTALLARI

Eski yazılara bakıyordum ve bunu buldum Necibe. Tesadüf, son yazdığın gibi hayaller üzerine bu ve ben bunu buldum çıkardım.
Aslında şu anda buna yorum yazıyor olmamın bir nedeni de ne değişmiş 9 ayda görmen. Bir çocuk doğar bu sürede. Sende neler var?
Bence artık hayallere daha sevimli yaklaşıyorsun. Bunu gördüm yani. Belki bu sürede hayallerinin gerçekleşmesindendir, bilemem...
Yazı için diyecek pek bir şeyim yok. Kısa ve öz olmuş, anlatmış içinden gelenleri olduğu gibi. Eline sağlık...