Kış, bana göre yılın en sıcak mevsimidir.

Dışarıda kar yağarken şekerci dükkanının vitrinine burnunu dayayıp içeriyi görmeye çalışan çocuğun burnunun çevresinde oluşturduğu küçük buhar kabarcığı kadar sıcaktır kış. O sıcak mevsimin gelmekte olduğu; büyük bir okuma hevesiyle kitapçı dükkanına girmek isteyen bir lise öğrencisinin dükkanın kapısını açtığında kapıya takılı olan zilin çıkardığı huzur verici sesten anlaşılır.

Kış, insanın kafasında izlenimlerin, gözlemlerin ve gülümsemenin doruk noktasına ulaştığı ve sokakta en çok üşüyen insanın; gözlerinin içindeki o hiç açığa çıkarılmamış sevincin bile başkaları tarafından bir şekilde görüldüğü mevsimdir. Havanın yarattığı karmaşaya rağmen sokağın duvarına asılmış bir afişi, sanatsever bir insanın görebilme çabasıdır. Sokak kedilerinin ait olma içgüdülerinin yoğun olduğu ve insanların bacaklarında tüylerini bıraktıkları süreçtir...

Herkesin kafasında farklı izlenimler oluşturur bu mevsim. Kimi insan bunu fark etmese de aslında gördüğü bir an, bir kişi ya da bir olay ona kış hakkında düşündüğünden çok daha fazla fikir verir. Bazılarının aklınaysa bu mevsim küçük bir paragraf sokar ve bir daha oradan hiç çıkmaz:

"Yaşlı adam penceresinden kışı beklerken aslında onun kendisine çoktan gelmiş olduğunun farkında değildi. Baharı ve yazı her gün aynı açıdan görmüş olması, sakalında ve saçlarında kıştan kalan beyaz izlerin oluşmasına neden olmuştu. Aynı pencere, aynı duvarlar...Aylardır bakıyordu. Bakıyordu ama, görebildiği tek şey penceresinin kenarında duran hüsnü yusuf çiçekleriydi. Bu mor çiçekler, odasında beyazdan başka görebildiği ve anımsayabildiği tek renge sahiptiler. Hastahaneler hiç renkli olmamıştı zaten. Kim bilir, belki de dışarıya da beyazın gelecek olması bu mor bahar çiçeklerini de yaşatamayacak duruma gelecekti."

Kışı bu küçük yazı gibi de anımsayabilir bazılarımız. Benim aklıma gelenlerdi bunlar. Paragraf başta soğuk gelse de ihtiyarın karakterindeki sıcaklık bu havayı yine ısıtmayı başarıyordu sonunda.

Benim içinse kışın gelmesi daha değişik olaylara ve kişilere dayanır. Bu sürecin geldiğini ya da gelmekte olduğunu; evi aşağıdan ısıtmaya başlayan kaloriferden, karşı apartmanda oturup kalemle saçını dağınık bir şekilde toplayan ve sürekli önündeki tuvalle ilgilenen ressam kadından ve yazın evleri yeşile boğup şimdiyse çıplak kalmış ve bir yerlere tutunma ihtiyacı olan sarmaşıklardan anlarım. Yağmurdan kaçmak için büyük bir telaşla dükkanların gölgeliklerine sığınmak ise, her gün sokak kedilerine süt vermek için elinde koca bir kapla dışarı çıkan yaşlı teyzenin insanlara gülümsemesi kadar güven vericidir. Bu teyzeyle bir kez karşılaşmıştım. O gün onun beslediği sokak kedilerinden birini sevmekle meşguldüm. Kedi, kışın getirisi olduğuna inandığım bir içgüdüyle, tatlı tatlı mırıldanıyordu. Bir anda o teyzeyi karşımda buldum ve konuşmaya başladık. O önce kediye baktı ve bir annenin çocuğuna gösterdiği şefkatin aynısını özenle baktığı kedisine gösterdi:

"Canım... Sen buraya mı geldin?" derken bir yandan da kediyi seviyordu.
"Benim peşimi bırakmadı da..."
"Evet, genelde bu mevsimde sevgiye çok muhtaçtırlar. Ben de buradaki kedilere yiyecek götürürüm ara sıra. Hava soğuk zaten..."
Ben önce biraz bekledim ve teyzenin yüzüne baktım. Sonra da "Bence sıcak." dedim.
Teyzeyse bir şeyler anlamış gibi gülümsedi ve biraz eğilerek yavaşça "Aslında bence de sıcak." dedi.

Bana kışı anlatan en önemli ayrıntı bu olmuştu. Şefkatli, sıcak ve hala çocuklaşmaya hazır bir yüzü vardı.

O teyzenin yüzündeki kışın ifadesini görmenizi isterdim.

Kış, bana göre yılın en sıcak mevsimidir.

Duygu Ergun

bana göre deyil yaz yaz hic bitmesin

ben de çok severim kışı, hele ki karsta gerçekten çok güzel oluyor

Modern Globalization

speedtest.net/result/296368273.png

Kış kadar güzel mevsim mi var ya .

bence d ekış çok güzel severim kendisini

Yaz yaz yaz

Bir kenara yaz bütün sözlerimi....

İlkbahar...

Yahu mevsim tartışmasına girdiniz şurada, yazıyı takan yok

yazı mı ne yazısı?

haa yukardaki yazı, tamam tamam güzel eDa

Modern Globalization