nabzınız atmaz bazen... kulaklarınız tuhaf fakat alabildiğine keskin bir çınlamayla tıkalı; duvarlara takılır gözleriniz. yaşam kanallarınız da tıkalıdır üstelik, en az kulaklarınız kadar. korku filmlerindeki ürperten efektlerden biri eşliğinde elinizi gırtlağınızdan içeri sokup, lanet pıhtıyı söküp almak için dayanılmaz bir istek duyarsınız.
yaşamak zordur bazen...
adım atmanın olası olmadığı ormanlarda kaybolan yolunu aramak gibidir. ilkokul zamanlarından anımsadığın zavallı izcilik bilgilerine sığınır, garip şekilli ağaçların sırtında yosun ararsın. her an bir vahşetin öznesi olabileceğin beynine kazınmış bir ünlem, nedeni ya da nasılı en büyük muammadır.
derdini bir türlü anlatamazsın bazen...
şu garip gurur mefhumu engeldir ilkin. kelebek kozası gibi sarmalar seni. cümle kurmaya hazır dilin emre amade değil gibidir, anlatmak istediğinin tam da tersini söyler. kozanın içindeki bir garip tırtıl, dışarı çıkansa inadına güzel bir kelebektir. hem zaten, gururdan geçsen sevgiden geçemezsin. sevdiklerinin alabildiğine ağır hayat gailesine kambur olmak yanlış gelir. ya da zaten aynı dertten muzdarip sevgilin bir de senin gözyaşların için yansın istemezsin.
alkol? sigara?? çalışmak??? ölüm suskunluğu????
hiçbir şey dindirmez öfkeni.
ama sonuçta insansın; patlarsın bazen...
ya derinden, sessizce infilak ederek soyut, somut tüm yaşamsal fonksiyonlarını felce uğratırsın ya da püskürür ve sakındığın herkesi kendinle beraber kırarsın. kim anlar ve anlayış gösterir, en çok kim zarar görür bilinmez ama "pıhtı" yoktur artık. nedamettir geride kalan ve nedamet en büyük öfke sebebidir.
delirmek nedir; anlarsın bazen...
attığın adımları saydığın halde, yürüdüğün yolu hesaplayamamaktır; delirmek. için "konuş!" derken, dişlerini sıkmaktır; soluk borunla kalbin arasında bir yerde yaşadığın iç kanamaya rağmen daimi bir sırıtışla bakmaktır aynaya. unutmaya çalışmak, unuttuğunu sanmak ve lakin unutamamaktır.
nabzın atmaz bazen...
hayat kangren, suskunluk sebebin olur!

ALINTIDIR... Ama mutlaka bu yazıda kendinizden birşeyler bulacaksınız.....

seni sensiz yaşamak en büyük acı olsa gerek

Kendimden birşeyler bulmaktan ziyade, (ki insan korkar kendinden birşeyler bulmaya ya da arayışın sonucunda kendinde "hiçbirşeyi" bulmaya) ; yazı gerçekten güzel, ellerine sağlık.....

Yapacak Hiç ßir $éy Yok
Gitmék İstédi Gitti
Hém AnLıyorum Hém Çok Acı
Ték TarafLı ßİTTi,,

...Gébériyorum " A$k'mdan " KaLmadı ßéndé Gururdan éSér...

ßa$ka ßir İnsan Kar$ımdaki,,Deği$méz DiyénLéré Müjdé,,
Çok Sévén ßöyLé Gidér miydi,,Müjdé Her$ey Bitti...

derdini bir türlü anlatamazsın bazen...
şu garip gurur mefhumu engeldir ilkin. kelebek kozası gibi sarmalar seni. cümle kurmaya hazır dilin emre amade değil gibidir, anlatmak istediğinin tam da tersini söyler. kozanın içindeki bir garip tırtıl, dışarı çıkansa inadına güzel bir kelebektir. hem zaten, gururdan geçsen sevgiden geçemezsin. sevdiklerinin alabildiğine ağır hayat gailesine kambur olmak yanlış gelir. ya da zaten aynı dertten muzdarip sevgilin bir de senin gözyaşların için yansın istemezsin.
alkol? sigara?? çalışmak??? ölüm suskunluğu????
hiçbir şey dindirmez öfkeni.

Başkaları ne düşünür bilmem ama ben kendimden bişeyler bulmadım bu yazıda, kendimi buldum... Yaşamak gerçekten zordur bazen.Eline sağlık çok güzel.

Haklıydın Hep Sen, Acılar Bedava
Mecburduk Hep Uzaktan Bakmaya
Çok Yorgunum Ben Eski Bir Saat Gibi
Hırpalandım İstanbul Gibi...