Benim için yazması ilginç bir blog yazısı olacak aslında. Bir yerlerden başlamalıyım..

Bir arkadaşım var benim, çok sevdiğim biri ve hani insanın idolleri olur ya, öyle biri kısmen. Hayatımdaki önemli noktaların bir köşesinden hep el sallar bana o. İlginç tesadüfler silsilesi mi demeli, ne demeli.. Birçok şeyi onun sayesinde yaptım, Arkasokak'a katılmak dahil.
_____________

Bu arkadaşım uzunca bir süredir kartpostal koleksiyonu yapıyor. Hep anlatırdı böyle, ne kadar...

nokta
kalakaldım bir cümlenin başında


veda
makas kırdım karanlığa
iri yağmurlar yağıyordu
bir otobüsün farlarıydı umut
çocuktum daha
çocuktum ya
farları sapanla kırdım

veda
beynime emir verdim "kendini toparla"
kalbim...

“Commit suicide! It’s that easy. No one will get hurt anymore. No one… Not even you…” she said herself.

She took the last match from the matchbox.
She smoked her last cigarette.

She couldn’t taste it.
With every puff, she faded slowly.
She was shivering.

She just wanted to hear a word.
Maybe a word that states the hate…
Just a word…

She could give everything…
Not to lose him…...

Tool’un Right In Two adında bir şarkısı var. Bir arkadaşım bunun hakkında yazı yazmış (deneysel bir yazıydı onunki), düşündüm, benim de anlatacaklarım var, isyanım var, içimi rahatsız edenler var dedim.

Neyse, şarkıyı bilenler var mı bilmiyorum ama şarkı insanın yaradılış hikâyesini meleklerin ağzından anlatıyor. Kuran’da ve diğer kitaplarda -okuyan bilir- yaradılış hikâyesi aşağı yukarı şu şekilde anlatılır:

Tanrı, insanlardan çok önce melekleri yaratmıştır. Onlar...

Bir yandan içimden ne kadar bunu yazmak gelmese de, düşündüklerim ve hissettiklerim ağır geldi ruhuma, yazmak istedim. 10 Kasım bugün hani, bununla ilgili, Atatürk’le ilgili ve bizimle ilgili bir şeyler karalamak istiyorum.

Her sene gitgide daha da fazla eleştirdiğim bir konu var: Atatürk’ün, yaptıklarının sadece 10 Kasım gibi önemli günlerde ya da en fazla sıkıntıya düştüğümüzde hatırlanması… Eleştirdiğim, bu zamanlarda anılmaması gerektiği değil. Bütün derdim...