Bir Esirin Şahit Olduğu

metluca · #1 28-10-2005, 09:29 PM

Yıl 1971... İzmitten Pamukovaya gitmek üzere yol üzerinde otobüs bekliyordum. Orada benim gibi yine otobüs bekleyen ve dikkatimi çeken uzun boylu, bakışları keskin, nur yüzlü ve mehabetli, yaşlı bir zata rastladım. Yanına yaklaşıp yaşını sordum. Tebessüm etti:
"-Doksanı geçtik." dedi.
İçimden, bu asırlık canlı tarih gibi insanda kim bilir ne güzel hatıralar vardır diye geçti. Zaten böyle yaşlı kimselerden hatıra dinlemeyi çok seviyordum. Çünkü onlar hem tecrübeler hazinesi hem de canlı tarihtirler. Dedimki:
“-Efendim, otobüs bekliyoruz. Hatıralarınızdan bahsedebilir misiniz?”
Dalgınlaştı, derin bir iç çekti:
“-Ah yavrum ah, hangisini anlatayım?” dedi.
“-En mühim gördüğünüz bir tanesini istirham ederim.” dedim.
Bunun üzerine gözlerini sabit bir noktaya dikti. Dalgınlaştı ve o hal içinde anlatmaya başladı:
“-Evladım, Trablusgarb’tan itibaren Osmanlı’nın son dönemindeki bütün savaşlara katıldım. Bulgaristan’da esir düştüm. Artık kurşuna dizilmeyi bekliyordum. Açık bir meydanda kalabalık bir esir yığınıydık. Bir kumandan geldi. Hepimizi süzdü. Bana biraz dikkatlice baktı. Sonra beni işaret ederek emir subayını gönderdi ve beni diğer esirlerden ayırdı. Şaşkın bakışlarım arasında bana çok iyi davranıyorlardı. Aramızda hiçbir konuşma olmadı. Sonra beni alıp Sofya’ya götürdüler. Lokantalı bir otele yerleştirdiler. Kumandan temiz bir Türkçe ile bana:
“-Burada yatacak, burada yiyeceksin. Ben gelene kadar da kimseyle görüşmeyeceksin!” dedi.
Onun pürüzsüz bir Türkçe ile konuşmasına hayret ettim. Herhangi bir mana da veremedim. Tam bir İstanbul ağzıyla konuşmuştu. Kumandan benim şaşkınlığıma hafifçe gülerek baktıktan sonra emir subayına emretti:
“-Bunu önce bir banyoya götür, sonra da bir mağazada tepeden tırnağa giydir.” Dedi.
Sofya da sanki tatilde bir yazlıktaymışım gibi yaşadım. Aradan bir hafta geçti. Kumandan bu sefer yalnız geldi. Dedi ki:
“-Bu gün son günün; nereye gidelim?”
Ben de:
“-Son gün olduktan sonra, nereye olursa olsun, fark etmez!” diye cevap verdim.
Eliyle işaret ederek:
“-Arkamdan gel!” dedi.
O önde ben arkada bir binaya geldik. Kimsenin işlemediği bir kapıdan bodrum katından içeri girdik. İster istemez tedirgin olarak heyecanlandım. Herhalde beni burada kurban edecekti. Altmış basamaklı bir merdivenden çıktıktan sonra bir kapıya geldik. Oradan uzun bir koğuşa girdik. Her bir yatakta 13-14 yaşlarında çocuklar vardı. Üzerleri örtülüydü. Bir kaçının örtüsünü çekip bana gösterdi. Şaşırdım, bu çocuklar sünnet olmuşlardı. Dedi ki:
“-Bunları görüyor musun?”
“- Evet, fakat bir şey anlayamadım.” Dedim.
Pişkin pişkin güldü ve nedendir bilemiyorum, tane tane açıkladı:
“-Bunlar, Bulgaristan’ın zeka testine tabii tutulmuş en zeki öğrencileridir. Biz bu çocukları özel yetiştiriyoruz. İslam dinini hepsine güzelce öğrettik. Osmanlı’nın içine salacağız. Osmanlı toprağının her yerine yayılıp oralardan bize hizmet edecekler. Son olarak bunları görmeni istedim. Çünkü yarın seni serbest bırakacağım. Memleketine gideceksin…”
Aleyhime olup olmayacağını hiç düşünmeden, yani beni orada öldürme ihtimallerinden daha yüksek bir tedirginlik içerisinde dedim ki:
“-Ben bunu padişaha söylerim.”
Kahkaha ile güldü:
“-*****! Padişahın etrafındakiler de bizden. Seni onunla görüştürmezler. Hem senin adını deliye çıkarırlarda kimseyi inandıramazsın!”
Sonra keskin bakışlarını üzerime dikerek sordu:
“-Nerelisin?”
Yine şaşırdım. Çünkü o vakte kadar bana bunları sormamıştı. Düşünceli bir şekilde cevapladım:
“-Konya.”
“-Neresinden?”
“-Ermenek’ten.”
“-Sizin köyde bir hoca vardı, hatırladın mı?”
“-Evet. Ben O’nda okumuştum.”
“-Bir de oğlu vardı hani?”
“-Hatırlamam mı? Sırtımda az mı taşıdıydım onu, hocanın oğlu diye…”
“-İşte o benim! Seni de beni sırtında taşıdığın günlerin hatırına serbest bırakıyorum…”
O anda buz kesildim. Cennet vatanımın içinde bulunduğu tehlike beni ürküttü. Halkımızın kah reformcu yaklaşımlarla kah iptidai taassuplarla din adına yanlış yönlendirilmelerinin temelindeki acı gerçek, yüreğimi sızlattı. Nerdeyse hürriyetime kavuştuğuma sevinemedim.
Anla oğlum, dikiş makinesi, elektrik vs. icat edilince bu milletin önüne geçip de gavur icadı diyerek ilmi terakkiye set çeken, böylece bu aziz milleti geri bırakanlar, sonra da bakın din yüzünden nasıl geri kalıyorsunuz diyerek dinden de soğutanlar, meğer düşmanının yetiştirip içimize saldığı kendi casuslarıymış!...
Evladım vatan toprağına adımımı atar atmaz İstanbul’a gittim. Durumu padişaha iletmek istedim. O Bulgar kumandanının dediği gibi bir türlü görüşemedim…”
Bunları anlattıktan sonra o yaşlı, mübarek insan yine derin bir ah çekti.
“-Bunlar size ders olsun evladım!” dedi ve o sırada gelmiş olan otobüsüne bindi ve gitti.
alıntı....
super bi yazı yaafşş