sessizliğin tam ortasında buldum seni
vuslatın en işlek caddesinde çıktım karşına
ve sahilde yürüdüğüm gibiydi herşey
zaman ve mekan aynı
roller ve oyuncular farklıydı

adı belli değil anonim derler ya
işte öyle bir aşk romanından fırlamış gibi çarptım gözlerine
yıldırım aşkı dedim
şimdiye kadar hiç hissetmediğim duyguların fermuarını açtım gün ışığına çıkardım
Yalnızlıkla beraber çizdim üstleirni yaşadıklaırmın teker tekr

hani bazen için tuhaf olur gözlerin yanar kırpamassın
boğazın düğümlenir konuşamazsı
gitmek istersinde ayakların hep geri adam atarya
işte öyle bir anda aşık oldum sana
susamışlığım kadar içtim seni kanmadım dudaklarına

sensizliğimin ve hiçliğimin tam ortasında
çatık bir çift kaş arasından baktım sana
gerilmiş bütün göğüs kafeslerinde aradım sevgiyi
belki bir yerde takılıp kalmışsındır sandım
ama yanıldım...
sustuğum her an nefes alışımdaymışın
ondanmış hep konuşacak bir kelime bulamayışım

içtiğim her kadehin içinde boğulurken yazdım sana bendeki seni...
susabildiğim kadar hissettim seni içimde
ellerim tuttuğu kadar kanattım yüreğimi
hislerimi yaktım karşılıksız borç gülüşleirmi
emanet kalplerde taşıdım yüreğimi
gittim geldim..
gittiğim gibi geri geldim...

ve şimdi adın koyamadığım kadar sessizim
aynı rolde yine sahilde ve yine sessizliğin tam ortasındayım...
kayan yıldız sayısı kadar dileklerim var yanımda
son kez gözlerine çarpayım
ve sonrada sessizce bir karabulut gibi sağılayım
son sahnenin son perdesinde...





bi arkadaşıma ait bi şiir sizlerle paylaşmak istedim tşk.