Ziyan olmuş bi kaç sözcükten ibaretti aşk
Solgun yüzler ve soğuk bedenlerin birbirlerine ait olması
Kaygan bi zemin üstünde düşmeden koşmaktı
Gülen yüzlerin ardında saklı kalan sözcüklerin anlamlı savaşması yüzünden
Birbirlerinden kaçan insanların korku dolu rüyalarıydı
Bir ruh eşini aramaktı aslolan ama sonuç hep hüsrandı
Her düştüğünde tekrar kalkıp geçmişi unutup
Üstünü çırpmak kadar tehlikeliydi
Hep başarmışızdır pişmanlığı kazanmayı
Ve arka kapıdan kaçarken yakaladığımız aşkları
Düşünüp ağlamayı…..
Ağlarken üşümek kadar zevkli olan ne kaldı
Hissizleşmediğimizin tek kanıtı değil mi bu?
Vurdukça yıkamayan ve yıkamadıkça daha hızlı vuran
Aşk meleklerini nasılda çabuk unuturuz
Karşımıza çıktıklarında kalbimizin hızlı atmasının sebebi
Vurmaları canımız acıtmaları değilmi sizce….