Annem ben yenildim hayata..

nemli gözyaşlarımda yenildi

Tükendim ben annem,

sızlıyor bedenimin her zerresi...


Parça pinçik oldu umutlarım

sığınacak bir yer yok annem...

üşüyo ellerim, kanıyor gözlerim..

annem söyle ben şimdi nerelere giderim...



ölümde kolay değil annem,

Toprağa sarılıp, sessizliklere sığınıp yok olmak..

Korkuyorum annem,

ölmek kolay da, ya acılarım benimle birlikte ölmezse???




annem hep kanayacak mı gözlerim,

hiç dinmeyecek mi bu sızı,

söyle annem hiç bitmeyecek mi apansız özlemlerim...



kim anlar beni annem,

kim ağlar benim gibi yürekten??

yanarken benliğim, erirken bedenim,

söyle kim anlar beni annem..



gidişler mi yine bana annem..

bitişler mi..

tükenişler mi...

annem dayanamıyorum neden bu vefasızlık söyle neden...?



Soldum annem,

kuru yapraklar misali savruldum..

tutuştum sanki, yanıyorum yanıyorum..

ne misli yağmur ne misli çamur,

yok yok annem nefes alamıyorum..



gözleirmi yumsam annem..

başım alıp ellerim arasına dünyaya küssem..

olur mu? diner mi sızım..

intikamını alırmıyım yapılanların...

Yoksa üşürken ben çok mu ıssızım??



gitmelerden geçse yolum,

bitmelerden kaçarmıyım..

söyle annem ben dalımda soldumda

bir gün beyaz bir gonca olup bende sahraya açar mıyım ???



hayallerim kırık, umutlarım yıkık..

düşlerim ise darma dağanık...

annem neden vefasız böyle insanlar..

ya ben neden herşeye bu kadar çabuk inanıyorum,

her yalana doğru diye aldanıyorum..

söyle annem neden yalanları tanıyamıyorum..



Gitsem ben, kaçsam herşeyden..

bu şehirden, sevmelerden...

gitsem annem...

gitsem..

biraz ölsem..

ölsem..



yalnızlıklardan öteye geçebilir mi varlığım..

bir gün yağmurları kandırıpta bende damla damla yağar mıyım?

annem, ellerim neden bu kadar boş?

annem neden hayatın aralıkları bu kadar loş...

sevda acı bana, acı bile sevdaya hoş...

annem neden bu hayat yolu bunca yokuş..



ağlarım ben istediğim kadar...

ağlarım..

annem sen ağlama ne olur,

olur ya belki bi gün bende ayağa kalkarım..


annem elimi bırakma,

Garip yüreğimi yalnızlıklara atma,

Işığı sönmüş matemimi hüzünlere katma!

ne olur annem bir de sen bırakma...


Züleyha KARATAŞ