Sana uzak kentlerden birinde, zamanin bir yerinde,seni ve senli gunleri animsatti aksam gunesi..
onca zamanin ustunde eskimeyen bir dusuncesin simdi.
insan hergun animsar mi ayni gozleri?
seni seviyordum ve senin haberin yoktu.
saclarini izliyordum uzaktan;
kulaginin arkasina dususu ve burnun,
herkesten baskaydi iste...
guldugun zaman yukari bakardin;
yukariya bakan basin ve gulen gozlerin vardi.
ne guzeldiler!!

sen bilmiyordun...
ben seni seviyordum...

kalbime sigmiyordu aklimdan gecenler.
duvarlara,vitrin camlarina,kaldirimlarara carpiyordu;
geri donuyordu cogalarak..

senin sesini duydugum masalarda erteliyordum herseyi.
her seyi erteleyisim oluyordun;
kalp agrisi oluyordun;
birlikte soludugumuz sokak isimleri oluyordun.
mevsimler degisiyor ve buyuyordun...

donemecler geciyor,kopruler goze aliyor ve bazen tekin olmayan sularin uzerinden atliyorduk..
cesurduk...
ufuk cizgisi maviydi,gunbatimi hep turuncu ve kirmiziydi tum karanfiller...

ben seni seviyordum..sen bilmiyordun

sevinclerim oluyordun arasira;
sen hic bilmiyordun..
sonra herhangi biri oldun..butun sevinclerim bittikten sonra..

yagmurlar yagdi serin haziran aksamlari;
derken bir gun uzaktan gordum seni..
saçların bana inat,başın herşeye meydan okuyarak işte yine aynı..

kalbimi acittin her zamanki gibi..
degistik saniyordum ve sen yine bilmiyordun.
simdi bunu anlatsa sana birileri.. kimbilir ?

ya da bos ver... bilme en iyisi...