Yaşanmış Bir Olay !!!

selms89 · #1 08-05-2007, 02:27 AM

2001 yılında bir arkadaşım tanıştırdı bizleri, tamamen ısmarlama oldu aslında. Süreceğine bile inancım yoktu. Günübirlik ilişkiler kolleksiyonuma bir yenisi geldi diye düşündüm. Tanışmamızın haftasında ilk defa evime gelecekti, ona yemek hazırladım beyaz şarapla yedik. Mutlu oluyordum onu gördükçe ve özlüyordum ayrı kaldıkça. İlk defa, doğru dürüst bir beraberliğim olacağımı hissettim. Ona aldığım en güzel hediye ne altın yüzük ne peluş ördek, nede matruşka. Bir beyaz atkıyla bereydi el örmesi. Bir insana bu kadarmı yakışır, hatta otobüste giderken yaşlıca bir teyze bunu görmüş atkılı bereli haliyle ve demişki, gel kızım bakiyim bir sana ne kadar güzel olmuşsun sen böyle diye.

2 Yıl sürdü ilişkimiz, kısa süreli ayrılıklarda yaşadık deliler gibi sabahlara kadarda seviştik. Zamanla bir kusuru olduğu hissettim, çok saftı, çok temizdi ve hayat karşı hırsları yoktu motivasyonu düşüktü hep. Bende onu zorladım, gelişsin diye, bastırsın, tuttuğunu koparsın diye. Olmadı, o değişmedi. Her yolu denedim bunun üstüne, kavga ettim onu böyle hırs yapabileceği olaylara sürükledim, destekledim ama ne yaptıysam fayda etmedi.
Beraberliğimizin ilk yılına sevişerek girmiştik ve bütün bir yıl seviştik, ertesi yıl ise kavga ederek girdik ve bütün bir yıl kavga ettik. İşlerin iyi gitmesinide kötü gitmesinide kabul edebiliyordum ama onun by kadar saf ve düşük motivasyonla olmasını pek kaldıramaz oldum. Düşünüyorumda neler yaşamadıkki mesela arabam sele kapıldı arabada mahsur kaldık, sonra şehrin en sosyetik kızlarının olduğu bir toplantıda bunların hareketleriyle dalga geçerken gülmekten ölecektik. Bir pazar sabahı üzerimde bir ağırlıkla uyandığımda bir baktımki erkenden kalkmış bana gelmiş, kahvaltıyı hazırlamış birde üzerime yatmış. Cebimdeki son paramla ona kitap aldığımı hiç unutmam, istedimki böyle yüksek lisans yapsın iş aramayla uğraşmasın bir süre daha. Ancak onun ne iş aramaya nede yüksek lisans yapmaya niyeti yoktu. Çok durağandı ve o dönemde yaşadığımız kavgalar neticesinde ayrıldık.

Ayrılık bana çok zor olmadı, ama onun zorlandığını biliyordum, beni arıyordu zaman zaman, ben ise kaçıyordum ondan, atlatabilsin diye. Yaz gelmişti, şehirden kaçtım döndüğümde bir baktımki değişmişti, tam istediğim gibiydi, hırslıydı üstelik tekrar benimle olmak istiyordu neden bilmiyorum belki evlenmekten korkmaktan belkide özgürlüğün tadını almış olmaktan ona evet diyemedim. Onu sevdiğimi biliyordu, oda beni seviyordu ve beni bekleyebileceğini söyledi, değiştiğinide göstermeye çalışıyordu ancak ben değişiminede tam inanmamıştım zaten ve temelli ayrıldık.

2 yıl sonra birde gördümki internette msn de online, konuştuk biraz. İstanbulda bankacı olmuş, Bir düzen kurmuş. İşi ve arkadaşları iyiymiş. Bana beni unutamadığını ve ayrı bile olsak beni hep sevdiğini söyledi. Anlattığına göre benden sonra hiç bir ilişkisi olmamış. O anlatırken farkettimki, ben onu azat etmemişim, çıkaramayacağı kadar kalbine yapışmışım, içine işlemişim. İnternet görüşmelerimizde Senden ayrılmakla yanlış yapmışım dedim özür diledim. Sanmayınki tekrar ilişkimizin olabileceğine inandığımdan. Beni kalbinden silebilsin diye. İşte o an sıyırabildi beni kalbinden, onu hala seviyordum ve onunla ilgilendiğimi belli ettim , beni kalbinden sileceğini bile bile. Derken benimle aşağılar gibi konuştu, kötü konuştuğunu söylesemde bana istediğin bu değilmiydi dedi. Sonra düşündüm ve anladım İstediğim bu değilmiş. Bir daha onu görmek istemediğimi anladım, belkide hayatta bulabileceğim en temiz en mükemmel insanı kendi ellerimle canavar yapmışım. Beni kalbinden silmiş olmanın verdiği cesaretle gelirimle dalga geçti, hatta kredi kartı extremi incelemiş filan. Oysa o dönem hatırlıyorumda ben çalışıyordum sadece ve gelirim tüm istediklerimizi karşılıyordu ona hediyeler alıyor bara sinemaya her yere gidebiliyorduk. Şimdi ise aşağılanacak bir gelirim varmış sanırım.

Nefret etmiyorum ondan, o güzel günlerimizi arıyorum. Ancak çıkaramayacağım kadar denizin dibine gitmiş işte herşey.
(ALINTI)