Bazen düşünüyorum da acaba kalbimden yani yüreğimden kaç kere özür dilemem gerekiyor?...O eşsiz duyguları karışık renkte taşıdığı için, ne kadar yorgundur kimbilir?...

Ve kimbilir hangi limana demir atmak istemiştir günbegün.Dili olsada şöyle bi konuşabilsem kalbimle, dertleşebilsem özgürce...Ve tüm kaygılarımı, coşkularımı, seviçlerimi, tatlı heyecanlarımı ve en deli sevdalarımı masaya yatırabilseydik büyük bir ustalıkla...

Sonra ben, elimde kalan son aşk kırıntılarıyla, başbaşa kalıp saatlerce hatta günlerce mavi sahilleri dolaşsaydım yalınayak...Ayağıma batan her taş parçasının yüreğimdeki sızıyı kapatmasını dileseydim...

Sokakları tek tek arşınlayıp, ağlayan bir çocuğu bir demet papatyayla susturabilmek, bir kedinin gözündeki ışıltıyı yakalayabilseydim...

Sonra bu güne kadar yapmaya cesaret edemediğim ne varsa yapmalı, ilk kez turuncu bir giysi giymeli, hiç sevmediğim halde fosforlu bir elbiseyle kalabalıkta göz kamaştırmalı, bir külah dondurmayı insanların gözlerinin içine bakarak tüketmeli, hatta meltem rüzgarları eşliğinde motorsiklete binmeli...

Yaşanılanların ardındanda kalbimi karşıma alıp "şimdi mutlumusun?..." "sadece senin için içimden geldiği gibiydim birkaçgün...şimdi iyimisin?"...Diye sormak isterdim...

Aldığım yanıt değil, bundan sonraki sevgiler, gerçek, anlamlı, adam gibi sevgiler, aşklar önemli...