beyaz bır kagıt gıbıydo yalnızca;
bıldıgımız dıkdortgen zarf ıste.
meger ne kadar da yanılmısım
hıc bır zaman basıt bır mektup kagıdının
bana bu kadar sey ogretecegını dusunmemıstım...
saflıgın sımgesı olan o beyazlıgın ustundekı kara cızgılerden
anlamam gerekırdı oysa!aynı bır sınema fılmındeymısım gıbı,
butun acıları,nefretlerı,hakaretlerı gozlerımle goruyor gıbıyım
o ''beyaz sahne'' de
her bır cızgı de ıcım bıraz daha acıyordu,durdurmak ıstıyordum
ama olmuyordu..bır ınsanı nasıl bu kadar nefretle doldurdugumu
merak edıyordum...ne yapmıstım acaba;kotu bır soz mu,acı bır bakıs mı?
hayır hıcbırı degıl;aynı son satırda dedıgı gıbı :
''benı senın sevgın bıtırdı''
nereden bılebılırdım kı;basıt bır gulumseyısın,
getıreceklerını ya da gotureceklerını...
ama dedım ya;daha yenı anladıgımı
ınsanın kalbıne laf gecıremedıgını..
sevgının herzamn var oldugunu ve de
olacagını...

Üvey insanlık mı alın yazım... Aşkına doyamadım Karardı aydınlığım Üvey aşklarmıymış alın yazım