Alıntı: tarafından gönderildi
Ama bilmiyordun sen gönül bahçeme tohumunun düştüğü günden Beri kalbimde büyüyordun.
Büyüyüp de güzelliğinden diğer çiçekleri göremediğimden haberin yoktu.
Seni bütün sevgimle suladım,
Tüm saflığımla bağlandım,
Sana bütün gönül bahçemi mekan eyledim.
Ama sen büyünce burun büktün ,
Beğenmedin beni.
Ben küçüldüm, aşağılandım.
Ben küçüldükçe sen büyüdün,
Ben aşağılandıkça sen yüceldin.
Ve ben senin varlığınla yok oldum,
Benliğimi senle doldurdun.
Ama bu da yetmedi, bedenim de istedin.
Ben sen olmuşken ne anlamı vardı etin, kemiğin, kanın...
Ve aldın sen olan canımı...
Ben sana ne ayı, ne güneşi, ne de yıldızları veremedim.
Yaralı bir kalbim vardı bir tek onu sundum.
"Kabulünse kabulümdür " dedim.

Ama biliyorum, yetmedim...