Azv evvel yazdım, iki sigara eşliğinde... Beğenmeniz umuduyla...



Sürekli yaşamak ne zor iş...
Tüm yorgunluklara rağmen ayakta kalmak, kalmaya çalışmak, ölümü arzularken ve dilerken talebi yıllara terketmek ne zor iş...
Hikayenin sonuna ulaşmak için kitabı pervasızca okumak gibi aslında...
Ve tümünü atlayıp son sayfaya geçtiğinde bir şey anlamamış olmak gibi...
Bugün sahile indim ve sigarasını hayatının ciğerlerine çekiyordu sahildeki yaşlı adam... Yıllar yormuş besbelli ve O yoramamış yılları, saygıyla yorulmuş...
Gülmeden ve ölmeden...
Benim gibi...
Belki de sizin gibi... Hepimiz gibi...
*********
Ne tuhaf? Savaşın ortasında kılıcı savuran ve o kılıçtan ustaca bir hamleyle kurtulan iki kişinin savaşı bir biçimde aynı.
Hayat karışık, kural ise basit,
Öl ama yaşa!..
Yaşa ama öl!...
****
Ve ben ne zaman böylesi bir sorgulama yapmaya kalkışsam kelimeler ürkütür beni...
Hiçbir söz ben olamam, hiçbir cümle de içimi anlatamaz...
Hayatın ne sebeple böyle olduğunu sorgularken farkederim ki; hayat sebebe gerek bırakmadan ruhumuzu çekip içine alan ağır bir neden...
Ve belki de sırf bu yüzden kanıyor bu yıl;
Bu güçsüz beden...


SAYGILAR...