sadece sana aralandı bu sabah gözlerim
masılda özlemişim sabahı seninle...
damarlarımdaki kan yeniden akmaya başladı,can geldi seninle.
oysa ne zordu yokluğunda nefes alıp vermek,uzanınca dokunamamak ,özleyince görememek.şırıl şırıl akan bir derenin buz tutup donması gibiydi sensizlikte geçe(meye)n zaman. heycansız gülüşsüz geçen günler bu sabah gelişinle şenlendi. anladım ki senin varlığın bile yetiyor benim mutlu olmama ama ben farkedemiyorum bazen sadece.
yine geldin..(yine) hoşgeldin!.. ruhumun sahibi... gönlüm seni yokken öylesine özledi ki...
sahi neden bu kadar geciktin? gururunla mı cebelleştin yoksa bu sefer yalnızlığında? ama söz bir daha izin vermeyeceğim. bir daha kopmayacak özlemler yüreğimizden. söz veriyorum sevgilim bundan sonra her sabah bizim olacak.her gün bize doğacak..
hani dedin ya yokluğun acısı yüreğimin tam ortasında yapma! onu bir daha hissetmeyeceksin.
söz veriyorum sevgilim!... gönlünde aklında olduğum her an yanında geçecek burdan sonra zaman... söz veriyorum.
(bu sabah uyandığımda 5-10 dk içinde kafamdan geçenleri özentisizde olsa yazdım umarım hoşunuza gider
)