şehir gitmeye karar verdi ama okadar zordu ki tüm köklerini kopardı üzerindeki ağaçlarının önce...kanayarak sessizce ağladı ağaçlar,ama şehre hiç kızmadılar ölüceklerini bilselerde.sonra binalarını yıktı şehir üstündeki tüm yükleri atmalıydı çünkü ama bu günlerini aldı ve yalan olmuş tüm gerçekler çatlayan topraklarından şehrin içine girmeye başladı durduramıyordu,acele ettikçe daha çok çatladı,çatladıkça daha çok aktı...sonu olmadığını anladığında çıplak vücuduyla bir başına kalmıştı ölen dostlarının ardında ağlayarak yalan olan herşeyini geride bıraktı...geride kalan herşeyi için kendini bıraktı rüzgara kim bilir nerelerde şimdi ama huzurlu biliyorum ama yalnız biliyorum...
harika bi yazı olmuş çok güzel yüreğine sağlık
