Ruhumun ilacısın sen.
Kilometrelerce uzaklıktan buraya uzanan ellerin, ellerimi sardığında içimdeki huzuru hiçbir kelimeyle anlatamam.
Telefon ahizesinden gelen sesin yanıbaşımda fısıldıyor.
Nefes alıp verişlerin kulağımda sanki.
Öylesine yanımdasın ki ben bile inanamıyorum bu duruma.
Hayal mi ? Rüya mı ?
Yoksa seni bu kadar çok istediğim için mi yanımda hissediyorum.
Kalp atışlarım, beynimden bağımsız adını sayıklamakla meşgul her saniye.
Tüm hücrelerim, kendilerinin bir bütün olduklarına inandırdıkları hücrelerini aramakta.
Yani seni.. Gözlerini.. Pamuk tenini..
Yüreğimden kalemime akan her kelimeyi titreyerek yazıyor ellerim.
Adını sayıklarken zaman duruyor.
Bir de seni düşünmek var ki sevgili..
Her sabah daha uyanır uyanmaz giriyorsun aklıma.
Gözümü kırptığımda, üşüdüğümde, esnediğimde, her zaman, her saniye..
Yatağıma yattığımda yine aklımda oluyorsun taa ki uykuya dalana kadar.
Bazı geceler rüyalarımda görüyorum seni, ki bu Allah’ın bana verdiği bir lütuf..
Sabah olunca yine seninle, senli bir güne uyanıyorum. Günler geçip gidiyor böyle.
Seninleyken sensiz olmanın verdiği burukluk bir yana, sensizken seninle olmanın tarifi imkansız adeta.
Dualarım, seninleyken seninle yaşanacak günleri görmek için.
Bütün özlemlerim bu günlere işte..