Gittin.. yine yoksun.ben yalnızım yine bu dört duvar arasında. şu kapkaranlık gökyüzünün altında yapayalnız.gecede tek bir yıldız bile yok.ışık yok, ses yok.sanki dört bir yanımda yaşam yok...(sen yoksun)...gece yüreğimide kaplamış.aslına bakarsan benim yüreğimden taşıpta sarmış gibi gökyüzünü.ben;gece, gece;ben...(sen yoksun)...üşüyorum bu kimsesizlikten. seninle birlikte herkesi,herşeyi kaybetmiş; yitirmiş gibiyim. ya sen? kazandın... beni senden vazgeçirmeyi başardın.yüreğim suskun, yüreğim yorgun, yüreğim dargın, yüreğim senden geçmiş!bu aşktan yaşadığı ilk ve son masaldan firar etmiş. gözlerini unutmuş. gözlerini affetmiş.öyle ya 'affetmek en büyük intikamdır' sen öyle derdin.oysa ne bir intikam artık istediğim nede sen.gönlüm gönlünle her türlü alacaktan-verecekten caymış. ilk değil bu sen her zora girdiğinde dönüp gittin. kaldırıp kafanı dikilemedin karşıma, hesapları vermektense kaçıp gitmeyi seçtin. zaman geçti sen geldin.fıfrtına esip durduktan sonra, arsızca dönüp geride kalanlara sahip olmayı istedin. yüreğimde ki en güzel yere kurulmayı, asi dediğin bu kıza hükmetmeyi sevdin.her gelişinde seni sarmalayan, belkide dönüşünü bekleyen bu yüreği tamamen susturana kadar kırmaktı amacın. zira başardın. bak! ne diyorum? geri dönme sakın!. sinsice çıktığın şu gönlümden tekrar içeri girmene, güzel ne varsa özel ne varsa harab etmene bir daha izin vermeyeceğim.senin için değmeyen bu yürek sancısını, bu gönül sızısını duymazdan geleceğim.hayatımda senin için açtığım ve senin umarsızca kirlettiğn bu sayfayı kapatmak değil; yırtıp atmak bahsettiğim. keşke benim olmayı başarabilseydin. beni bu vazgeçişe mecbur kılmayıp. böyle sevilmeyi hazmedebilseydin. yazık! aslında hiç haketmedin. arkandan bakmıyorum şimdi. üzülüp ağlamıyorum.senide sensizliğide istemiyorum. varlığını sildim; dünden, şuandan ve yarından. geri dönme sakın!...

kendimi bile seviyorum...seni düşünürken ....