hayatımda bir ben...bir sen...birde kaLbim vardı...
bazen sahiLLere çizdim kaLbimi...daLgaLar bir gün aLıp götürürmü diYe??
bazen hiç korkmadan ateşLere attım...küL oLur...yok oLur...unutur diye...!!
bazen kiLitLedim kaLbimin kapıLarını...kimseLer görmesin...kimseLer girmesin...kimse kendine yer edinmesin diye...!!
bazen boş duvarLara yazdım...soğuk ve karanLık duvarLara...
bazen paramparça kırdım kaLbimi...ama her bir parçasındaki seni yine çıkaramadım içimden...
bazen sadece uzaktan bakmakLa yetindim...uzak kaLmak istedim...ama oLmadı yine yapamadım...
bazen karanLıkLarda yaLnızLığa mahkum ettim...yaLnızLığı sever...aLışır birgün beLki diye...
bazen uzak diyarLara gönderdim...beLki sahibini buLur diye...beLki seni buLur diye...ama her defasında yine yaLnızdı...
giderken bana bırakmıştın kaLbimi...gördüğün gibi hiç anLaşamadım onLa...uyuşamadık bi türLü...ama nedenini şimdi anLıyorum...
kaLp benim..benim içimde ...bana ait...ama öğrendimki o yaLnız senin eLLerinde atıyor...sen varsan yaşıyor...sen seversen hayat buLuyor...
şimdi aramız nasıL diye soracaksan eğer...??biz yoLLarımızı ayıraLı çok oLdu sevdiğim...bir daha seni asLa payLaşmamak adına...
SONSUZLUĞA...!!
