Arkasokak - Yalnız Mesajı Göster

!!!= " ßéGuM " =!!! · #1 22-03-2008, 12:37 PM

Yaşam" denen şiirsel felsefi oyundan damlacıklar.

1. ”Renklerin seçimi / seçimi,rengimin”

Siyahın asaleti, yeşilin özgürlüğü, sarının kibirliliği, kırmızının şehveti, morun hüznü ne de grinin suskunluğu… Ben mavinin hayalperestliğini geçiriyorum ruhumun üstüne...

2. ”Kum saati / saatin kumları”

Yaşam bir kum saati… Bizler de kum taneleri… Düşmek için çıkıyoruz. Ne düşmek elimizde; ne de çıkmak…

3. ”Yalnız kaldırımlardaki yalnızlık”

Dakikaların yıl gibi olduğu anda, yıllar birer dakika oluyor kaldırımlarda… Sevinç ve hüzün aynı kapta yoğruldu hep… Dostlar arasındaki yalnızlığım bundandır.

4.”Yap-boz tahtasındaki boz-yap…”

Yaşam,büyük bir yap-boz tahtası… Bizler, yap-boz tahtasının küçük parçaları… Uyduruyoruz kendimizi, bize ayrılan yerlere… Uymayan taraflarımızı törpülüyoruz, bilerek; bilmeyerek… Törpülenen şeyler, hayallerimiz aslında… bozup yeniden yaptıklarımız… boz-yap…

5. ”Zamanın ateşle dansı…”

Zaman, ateşten bir rüzgâr…ansızın geçiyor başımızdan… Ateş… Yanıyor boş sayfalı günlüğümüz. / Ateş… Yanıyor başka insanların yaşamlarında bıraktığımız izler. / Ateş… Yanıyor kendimize sorduğumuz sorular. / Ateş… Yanıyor başkalarından aldığımız yanıtlar… Ateş… ve ateş… ve ateş…

Başımızdan geçiyor ansızın… rüzgâr, bir ateşten zaman…

6.” … gibi zannettiğimiz , zannetiğimiz gibi mi?”

Uzaktaki tuzak, ”yakın”daki uzak gibi

Yakındaki uzak, iki tarafı keskin bıçak gibi

Keskin bıçak, kararsızlığın saplandığı batak gibi

Batak, çaresizliğe hazırlanan yatak gibi…

Çaresizliğe hazırlanan yatak

Sanma ki barınak

………..

Uzak sandığın tuzak,uzak kaldığın “yakın”daki keskin bıçak;

Gibi.

7. ”Hep – Hiç”

“Yaşam, bir mücadele ve savaştır.” dediler bizlere, bizden deneyimliler, hep…

Biz, hangi yönlerimizi keskinleştiriyoruz kime?

Kim, hangi yönlerini keskinleştiriyor bize?

Nerede bu savaş / bu savaş nereye?

Kime karşı bu savaş / bu savaşa karşı, kim?

Varsa bir savaş; kazanan kim, yenilen kim?

Söylemediler bize, bizden deneyimliler, hiç…

8. ”Yalnızlık…”

Yalnızlığı yazmayı denedim; yalnız bıraktı beni sözcükler.

Yalnızlığı çizmeyi denedim; aniden soldu renkler.

Yalnızlığı konuşmayı denedim; susturdu beni sözler.

Yalnızlığı göstermek istedim; görmedi beni gözler.

Yalnızlığı yaşamak istedim; istemedi beni kimseler.

Anladım…

Yalnızlık yalnız yaşanırmış / meğer / yalnız yalnızlık yaşanırmış.

Yalın…

9. ” Yok çok / çok yok”

Koşturur gibi yaşıyoruz; ama bir yere gittiğimiz yok.

Koyu mavi derinliğine kapıldığımız sorular soruyoruz birbirimize; ama aldığımız bir yanıt, yok.

Gerçeklerden bunalıp hayal âlemine atıyoruz kendimizi; ama uyandığımız yok.

Her gün, bir öncekinin sağlamasını yapıyoruz sanki; ama doğruyu bulabildiğimiz yok.

Bir dairenin çevresini dolaşmaya döndürmüşüz yaşamı; ama başlangıcı yok; bitişi yok…

“Kısırdöngü” demişiz; ”tekdüzelik” demişiz;” hayat şartları” demişiz…

Ama,

Kapıldığımız helezon’un farkına varan yok…

10. ”Herkesin herkeste aradığı…”

/ Herkesin herkeste aradığı...Kimsenin kimsede bulamadığı… /

Herkes başkalarının hayatını yaşıyor sanki… Başkalarının sahip olduğu hayalleri,özlemleri…

Herkes başkasının yerinde hayal ediyor kendisini. Başkalarının rollerine özeniyor hayat tiyatrosunda. / Söylemeyi unuttum ya! Hayat bir tiyatro aslında / Herkesin dilinde ortak bir slogan, içindeki dünyaya haykırdığı, dışarıdan kimsenin duymadığı : “Ben buraya ait değilim aslında!”

………………

Herkes boşaltıyor hayat tiyatrosundaki yerini… Boşalan yerleri başkaları dolduruyor. Başkaları boşalan yerleri… Herkes / Mi?