gidiyorum diyemiyorum...
bilmezsin sen nedenini...
şaşırıp sorarsın bana niye diye...
hani demiştin ya hiç fedakarlık yapmadın diye...
bak şimdi yapıyorum...
ama ilk kez,sana ona şuna değil,kendime...

gidiyorum diyemiyorum...
susuyorum,susup kalıyorum...
gözlerine bakmadan söylemek daha kolay olsa gerek...
ama ben gidiyorum demesemde susup kalırdım gözlerine...
ama şimdi ciddiyim...
soracaksın değil mi hep boyun eğerken bu başkaldırış niye?

gidiyorum diyemiyorum...
ben hiç söylememişim sana kırıldığımı...
ne gelecekse senden gelsin,boşver demişim...
bağışıklık kazanmışım hergün türü değişen hüzünlere...
özür dileyişlerini köreltmişim..kendimi bitirmişim...

gidiyorum diyemiyorum...
sen öyle inandırmışsın ki beni değersizliğime...
öyle mecbur etmişsin ki kendine...
şaşırıp kalıyorum bazen oynadığım mutluluk oyunlarına...
nasılda körmüşüm ama...
bencilliklerini görmemişim...

gidiyorum diyemiyorum...
yazık olmuş gecelerime...
sabahın rengi ağırırken yastığımınki de ağırmış...
şimdi sana dökülen bir damla gözyaşıma bile kıyamıyorum...
ben aileme nasıl söyletmişim o lafları...
nasıl yapmışım inan anlamıyorum...

gidiyorum diyemiyorum...
sana hala kıyamıyorum...
yazamıyorum,çizemiyorum...
yazıklar olsun sana...
herşeyi yeni yeni anlıyorum...
ve sen üzülme diye...
gidiyorum bile diyemiyorum...

AMA BU HAYAT BENİM..HÜZNÜM KEDERİM SEVİNCİM...GİDİYORUM BEN!!!