Sahte Gülümsemeler...
Her gülümseme biraz sahte demişti, bunu niye demişti ki?
Onun aklının içinde milyonlarca gülümseme vardı ve O ne zaman böyle dese ayaklanıyordu hepsi...
O yine de sorguluyordu....
Ve karar alıyordu sonra; her gülümseme sahte biraz...
Ama onlar, o gülümsemeler hala aklının içindeydi ve gülümsüyorlardı ona...
Yine de herşeyin ölçüsü o değildi, herşeyi bilen o değildi, söyledikleri kural değildi, ölçü de olamazdı ama ;
"Her gülümseme biraz saht"e demişti... bunu niye demişti ki?
***
Öyleymiydi sahi? Her gülümseme sahte miydi?
Haklıydı belki de... Kimbilir?
Hem düşünsenize, ne çok korktuk sahte bir gülümseme üretmekten ve ne çok ürettik sonra. Her gülüşün altına bir üzülüş, her üzülüşün ardına da bir gülümseme sakladık. Hüzünlerimizi de sahteleştirdik sonra, sevinçlerimizi kursağımıza hapsettik ve gülümsedik bir kez daha; yine sahte, yine yersiz, yine manasız...
Masaya vuracak yumruğumuz kalmadı sonra, oysa yumruğumuz hala işte orada, lakin gücümüzü bıraktık, bir sahte yalana...
Şen kahkahalar bastık sonra hayata; beyaz gelinlik giydirilerek güzelleştirilmiş, lakin sırf o beyazla sahteleştirilmiş yaşama!...
Kahkahalar biriktirdik;;; sahte!.. Sevinçler biriktirdik; sahte!.. Hüzünler ektik yüreğimize, sahte; içten içe tek bir gerçeklikle...
Kaybettik sonunda ruhlarımızı ve birbirimizi hedef alıp durduk, güzel dedik hayata, kan aktı sonra yakınımızda ya da uzağımızda, gazeteler gibi sahteleştik, ilk sayfadan kanlı sayfalar verip, diğer sayfalarda mutlu yaşamdan söz ettik sonra...
Temmuz akşamıydı, tüm bu olanlara kafa yorarken fısıldamıştı kulağıma; her gülümseme sahte biraz demişti...
Bunu niye demişti ki?
***
Gerçeklik arıyorum şimdi yüzlerde; oysa kendi gerçekliğim bile uzağımda...
Rutin hayallar kuruyorum, aydınlanmaz bir gecenin karanlığında...
Ve bundan yıllar evvel birinin söylediği o söz kulaklarımda;
"Her gülümseme sahtedir biraz"...

HAYAT GÜLÜMSE!...


SAYGILAR...