 Bağışla
Bağışla beni...
Aşkıma katıp götüremedim seni yanımda, arkamda bıraktım yüzünde anlatılmaz bir acıyla...
Anlatamadım kendimi sana hep atlattım duygularımı karşında.Sığınacağım bahanelerim yok belki ama sana duyduğum büyük bir aşk var içimde...
Tek başıma geçirdiğim gecelerde haykırabildim ancak sana aşkımı...
Bazen karanlık geceye bazen de başımı koyduğum yastığa masal yaptım ismini...
Hiç bıkmadan hiç usanmadan anlattım...
Sen giderken bile peşinden koştum...
Yine yorulmadan bıkmadan ve usanmadan...
Koşarken ardından her yere düşüşümde sanki kaldıran senmişsin gibi sevindim ve aynı heyecanla koşmaya devam ettim...
Ama hiç ulaşmayacağımı nerden bilebilirdim...
Tekrar bağışla beni...
Vazgeçemedim senden diye seni benden vazgeçirdiğim için tekrar bağışla...
Umut vermiyorum derken bile seni seviyorum diyordu gözlerin...
Elini tutmaya çalıştığımda elini geri çekişin bile aşkımın tedirginliğini taşıyordu...
Her bakışın sarıl bana diye ağlıyordu karşımda..İçimdeki yakarışlarıma kulak vermekten duyamadım aklımın sesini...
Amaç diye peşinden koştuğum herşeyin birer saçmalık olduğunu anladığımda değişmeye başladığımı sanmıştım oysa...
Ama sadece kararsızlığa sürüklenmişim inadımın sırtında...
Satırları yanlızlık kokan ve gözyaşıyla ıslanan bir mektupla ancak veda edebilirim sana...
Küçük dünyamın büyük sevinci olmuştun sen...
Bense yaralamıstım kalbini hırçınlığımla...
Senle olduğum için hep şükrettiğimi anlatamadım sana...Kayıtsız kaldım hep benim için yaptığın mutluluk çağrılarına...
Özür kar etmez yaptıklarımı affetmen için biliyorum...
Bu yüzden özür dileyemiyorum..
Son kez bağışla beni...
Aşkımın gizi,güze dönmüşse kışı pek uzak sayılmazdı yakın gelecekteki yok olma ufuklarında...
Mutluluk hayal ederken kabusa çevirdim güzel uykunu...
Soğuttum sıcak gülüşünü söndürdüm sevgi dolu kalbini...
Umudunu kıra kıra sefkatinin üstüne basa basa ilerledim aşkının yollarında...
Şimdi sessizim..
Yokluğunun yanlızlığını sessizliğimde saklıyorum...
Üstü kapalı bir çığlık oluyor anıların beynimin içinde...
Düşündükçe kayboluyorum derinliklerinde...
Hislerim duyarsızlaşıyor gözümün önünde.Korkuyorum korkuyu hissedemesemde...
Kovalıyorum penceremden içeri giren ve içimi ürperten rüzgarı...
Durup sağa sola saçıyorum bütün hoyratlığımı.Nefesin ruhumu sarsıyor sanki yanımda hayat bulmuşsun gibi...
Baktığım yer gördüğüm yer değil kayıp görüşlerim yüzünden...
Sarılıp güneşe yanmak istiyor bedenim...
Ama tenimdeki hüzün duvarım izin vermiyor alev almama...Sadece içim yanıyor ve boşalıyorum sensizlik içinde...
İçimde ne ben diye ne de sen diye birşey kalmıyor...
Dışımda bir kalıp duruyor aşkımın şeklini almış...
Sana yapılanları tek tek ödüyor vücudum...
Dışı nefret dolu içi senin parçalarından boşalmış bir ben kalıyor bana...
Her geçen gün akıtarak nefretini sana ödüyor cezasını...
Artık beni bağışlamasanda olur...Cezamı çektim çekmeyede devam edeceğim...  |