Bir ambülansın acı sirenleri kadar heyecan uyandırıyordu hayat, ve bir o kadar da hüzün...
Panikliyordum adım başına, nabız vurumumu hesaplıyordum sol baş parmağımla, bazen de kafeslerden arda kalmış mahkum yüreğimle...
Nabız atışım bile sahteleşiyordu arada, atmıyordu sanki ve ben durup en baştan panikliyordum sonra,
Kuyruk ve ahmak gibi...
.........................................
Çölün ortasında ölmeye yakın uzatılan bir şişe suyun önemi ne olabilirdi? Hastane odasında ardarda alınan hızlı nefesler sonrası duruşun, sesin kesilmesi ile aynı anda gelen hüzün'e boğulmuşken hiç olmadığı kadar yüksek duyulan bir nefes sesinin önemi ne olabilirdi? Ya da ağlamanın, yeni doğmuş çocuğun ağlamasının duyulduğu anın ne önemi olabilirdi?
Hissetmiyorum!...
Ve bu açıdan bakıldığında "ölüyorum" diyerek yardım istemek için çok geç... Ruhum zaten mezarda...
...........................................
"Oysa ben daha güzel ölürdüm kardeşimle arka bahçede askercilik oynarken...
Ve her seferinde annemin sesiyle irkilirdim, "kalk! üstün kirlenecek"
Bak yerdeyim anne,
Hadi!
Adımı çağır!..."


Son paragraf çok güzel bir şiirden alıntıdır, haddim olmayarak değiştirdim azcık, yazıma uyarladım, şair beni bulursa döver kesin
Bu son yarım saatte çıkan ikinci yazı, dolayısıyla yorgunum, dolayısıyla yazı harika değil, biliyorum...

SAYGILAR...