Gün geçtikçe içimde büyüyen koCa bir yaLnızlık.... AnLamını biLmediğim ...beLkide hiç tanımadığım faiLi mechuL nedenLerdi beni böyle derinden sarsaN ...Neydi , Kimdi beni benden aLan ...Artık kendimi Tanımıyorum... bulamıyorum hiç bir yerde..KayboLdum bu kalabağın ..buLanıkLığın içinde..yabancıyım ben bu hayata...

Tam her$ey yOLunda diyorum..tam uçuyorum artık diyorum...ama gölgeLer bırakmıyor pe$imi.. ben yine yere iniyorum...Hiç yükseLemedim ki asLında..GöLgeLer hiç bırakmadı ki pe$imi ...!! Bağırmak istiyorum sokaga çıkıp..ama yapamıyorum içimde düğümLeniyor tüm sözcükler... biliyorum yabancıyım ben bu keLimere..

Etrafımda onca insan ...onca kaLabaLık ve ben bu kaLabaLığın içinde yaLnızım..beni kimse biLmiyor..anLamıyor..zaten hiÇ anLamadıLar...Korkuyorum geceleri uyumaktan...RüyaLara daLıp tekrar bu kabusun içinde bulmaktan kendimi Çok korkuyorum...beLkide ben rüyaLara yabancıyım...
Artık yüreğimde güz var ..
$imdi mutLuLuğa , ne$eye , ışıLtı doLu gözLere yabancıyım...

Küçükken bana masaLLar anLatılırdı.. Ben hayatı o masaLLar gibi hayaL ediyordum....o masaLLarda hayat Toz pembeydi , herşey güzeLdi... o masaLLar hep Mutlu SONla bitiyordu...Ben onLara inanmıstım... ama öyLe değilmi$..masaLLar mı beni kandırdı ? artık masaLLarada yabancıyım ...


Hani bizim sonumuzda masaLLar gibi oLacaktı..bana anLattığıN masaLLarda ayrıLık yoktu ki....