Bugün sevgililer günü...
Yani önemli bir yalnızlık...
Gereksiz bir suskunluk...
Umutsuz bir bekleyiş...
Ve gelmeyen mesaja bağlanan son bir umut...
Sonra o mesajın da gelmemesi ve yıkılması son kalemin... İçime kapanışım yine en baştan, en baştan yalnızlaşışım, ağlayışlarım ve şen kahkahalara özlem duyan şuursuz sert bakışlarım...
Aldanışlarım...
Bugün sevgililer günü, yani önemli bir yalnızlık...
Oysa daha iyi olabilirdi sanki bugün, bu şehri beyaza boyayıp avuçlarına bırakabilirdim örneğin... "Ne kadar da güzel" dediğin o güneşin batışını zamanda sonsuzlaştırıp, her an gösterebilirdim sana mesela ya da altında ıslanmadan da zevkle yüreyebileceğin yağmurlar yağdırabilirdim örneğin... Hayal mi sence? Varsın hayal olsun, en azından sabahtan akşama kadar kır çiçekleri toplayıp, akşam onları verebilirdim sana kendi emeğimden, kendi ellerimden... Yüreğimden!....
Ama yoksun...
Ve bugün sevgililer günü...
Yani önemli bir yalnızlık...
Yazılar suskun dolayısıyla... Kelimelerimin tümü manasız bir değirmende savrulurak öğütülmekte... Öğütülmeyen kelimer de işte sonuncu gün, bugün, hiçbirşey ifade edememekte...
Yüreğim ise ölmekte;
önemli bir yalnızlık gününde...


Uzun zamandır yazmıyorum, dolayısıyla paslandım, ayrıca şuan mesaiyedim, çalıştığım katın üstünde canlı müzik yayını yapılıyor ve gürültüyü az çok tahmin edersiniz, bu gürültüde ve bu paslanmışlıkta ancak bu kadar yazabildim, umarım beğenirsiniz...
Sevgililer gününde yalnız olanlara gelsin:P


SAYGILAR...