bir akşam çığlığı benimkisi....sönen güneşle birlikte gelen bi acı içimde....küçük bir kaç gülücüğün esirgendiği bir şehirde....yaşanamamış aşklar kadar üzgünüm yada terk edilen bir ev kadar boş ve yalnız..her güz sararmış yapraklarımı kurumuş dallarımı kırıp gidenler nede haklıymışsınız canımı yakmakta...meğer ben kimsesizlerin nefeslerindeki gizli yardım çığlığıymışım...ne acı...bir balıkçı teknesi gidiyor sahilden o bile benden uzaklaşıyor sönük ışıkları git gide dahada sönüyor sanki ama o bile aydınlatıyor uçsuz bucaksız denizi...bense yine sadece yalnızlığımı aydınlatıyorum,tıpkı bir mum gibi eriyerek....kibritlerimde cebimde kalan son ümitlerim,son hayallerim....tutunamıyorum artık gözümün önündeki hayaline...ve bağıramıyorum eskisi gibi....güçlü bi güçsüzlüğüm var kimsenin hissetmediği....duvarların ardındaki acı,yeşil,kimsenin bilmediği birşeyler hala var içimde....kimsenin görmeye cesaret yada tenezül etmediği, bi yerde saklı içimde...dinlediğim,okuduğum gördüğüm herşeyde kaybettiğim anıların kucağında buluyorum kendimi...kaçmaktan hep korktum hep kaldım o yüzden ve hep ağladı değer vermediğim bi kaç hayalim benimle....güneşin sıcaklığını hissetmek isterdim bende yeni bi heycan ve küçük mutluluklar ne kadarda zor yaşanıyormuş oysaki...teslim olmadan yalnızlığa,yaşanamıyormuş meğer....