Dostum, ellerine, yüreğine sağlık... Hafif lekeler ve katılık vardır kalbimde, anlattım sana hayatımı, küçük yaşta ağlamayı öğretti bana hayat, kalp de katılaştı elbet... 20 yaşında İbrahim AĞAOĞLU (Allah rahmet eylesin) intihar ettiğinde ağladım en son, ki bu 6 sene evvelki bir hadisedir...
Sonra ağlamadım hiç...
Aslında bunu arzulayan, yani ağlamamayı arzu eden onlarca insan tanıyorum, ki haklılar.. Fakat ağlama da rahatlatır insanı, insanlaştırır.. Ağlamayı özledim, acıklı filmlerle denedim, başaramadım hiç. Hani hüngür hüngür olmasa da gözlerimin hafif yaşlanması yetecekti sanki, olmadı...
Konuya geleyim, satırlarının tam ortasında gözlerim yaşlandı...
Bunun için teşekkür ederim, dilediğin ne varsa senin olsun...
Şükür yazılarına kavuşma anına...
Şükür yazı yazmanı sağlayan beynine, yüreğine...
Bir net ortamında da olsa seni tanımış olmaya şükür...