Bir kartal düşün asi, isyankar ve yalnız. Belki bilirsin kartallar yalnız yaşarlar. Gök yüzünün hakimidir kartal. Asidirler hiçbir güç duramaz karşılarında. İsyankarlardırlar yeri gelir kadere rest çeker, yeri gelir sımsıkı tutunurlar. Yapamadıkları hiçbir şey yoktur. Fakat her zaman yalnızdırlar. Yalnız ve mutsuz.
Benim hayatımda bir kartalın ki gibidir aslında. İsyankarımdır, asiyimdir ve hep yalnız… Nereye gitsem ne yapsam, sevincimde, üzüntümde hiçbir zaman dertlerimi paylaşacağım bir dostum, bir sevgilim olmadı. Artık alışmıştım yalnızlığa… Zamana bırakmıştım her şeyi. Umudumu kesmiştim her şeyden. Rest çekmek üzereydim ki hayat Sen çıktın karşıma. Sımsıcak gülüşünle, sempatik tavırlarınla, samimiyetinle tekrar kendime getirdin beni. İşte dedim hayata tutunmak için bir neden. Artık yaşam yeniden başlıyordu benim için. Galiba yalnızlığım seninle son bulacaktı… Her gördüğüm de senin sıcacık gülümsemen ısıtıyor içimi. Ela gözlerinin içinde kaybolup gidiyorum. Sonra ayrılıyoruz ya seninle işte o anlar ölüm geliyor bana. Ama sen hiç bilmiyorsun… İçimde olanları…. Otobüste uyuyorum seni görüyorum rüyamda. Sarılıp bırakmak istemiyorum. Sonra uyanıyorum yine sen yoksun yine ızdırap bu hayat. Eve gidiyorum bilgisayarımı açıyorum. Resmin çıkıyor karşıma, msni açıyorum sen varsın ya bir sevinç doluyor içime. Ama konuşamıyorum seninle nutkum tutuluyor birden. Haykıramıyorum seni deliler gibi sevdiğimi… Sonra sen kalbimi de alıp çıkıyorsun msnden. Elimde kahvem balkona çıkıyorum. Gecemi aydınlatan ayda yüzünü görüyorum. Saatlerce bakıyorum. Annemin sesini duyuyorum. Yat artık diyor. Aya bir öpücük yollayıp yatıyorum. Rüyamda sen varsın yine. Sabah uyanmaya korkuyorum artık. Sabah uyandığımda yanımda olmayacağını bilmek bile uykularımı kaçıyor, uzatıyor gecelerimi… Sabah olunca yine bir hüzün kaplıyor içimi. Telefonu alıp arayasım geliyor seni fakat sesini duyunca ne yapacağımı bilemediğimden vazgeçiyorum. Çıkıyorum evden sabahın ayazında üşüyorum. Seni hissediyorum yanımda ve ısınıyorum. Okula geliyorum sen yoksun ya geçmiyor vakit. Adını yazıyorum sırama, kitaplara, sayfalara… Onlar silinip gidiyor da kalbime seni silinmez kalemle yazmışım gitmiyor. İstesemde silinmiyor gülüm. Bitiyor sonunda okul çıkıyorum. Kulaklık var kulağımda müzik dinliyorum. Bütün şarkılar seni söylüyor. Akşam oluyor seni görememenin verdiği mutsuzlukla eve giriyorum. Gece oluyor yine sensiz… Saate batkımda 02:45. Sen olmasanda hayalin yanımda… Başlıyorum yine… Her an yeni bir umut var belki konuşurum diye… Artık hayalinle yaşamak yetmiyor bana. Seni istiyorum yanımda. Artık Sevdiğim yanımda olsun istiyorum. Artık bitsin bu ızdırap… Ne olur kırma be bu isyankar yüreğimi… Nolur bırakma beni bir başıma…

BIR GÜN KIYAMET KOPAR ÇÖKER KARANLIK,
ALLAH BIZI AFFETMEZ ÇOK GÜNAH ALDIK,
SEVENLER AYRILMAZ BIR PLAN YAPTIK,
BÜTÜN ÇARSI CEHENNEME KOMBINE ALDIK