Yine dibe vurdum bir sevgilinin amaçsız bakışlarında...Nasılda esmiştin o sonbahar topraklarıma yağmıştın damla damla şimdi ayaklarını vura vura gidiyosun kalbime...Gidişin bile güzel,bi okadarda onurlu...Hayat ne kadar garip kurgulanmış bir serçe de aşkı için ölmeyi başarıyor,bir melekte topraklarıma yağabiliyor...güneş her gün doğuyor işlediğimiz tüm gunahlara rağmen ve sonra tekrar batıyor tam küstüğünü düşündüğümüz sırada o muhteşem görüntüsüyle ay cıkıyor meydana...sonra yıldızlar, sonra sen ama çok uzaktasın artık,ulaşamayacağım kadar uzakta....sigaramın dumanı çiğerlerimi çürütürken bir değil bin defa ölüyorum ben ama üzülme sen bakarım kendime ben...hayatın anlamını ararken boş sokaklarda ağlamaktan önümü göremeyen gözlerimle,anlamsız hayallere dalıyorum,sertçe bi tokat iniyor yüzüme bir bakıyorum yalnızlığım gelmiş başucuma...koşa koşa kacıyorum kendimden ama nereye gitsem peşimdeyim...vazgeçmeyi yediremediğimden kendime daha çok vurdum beynime...ve meleğim işte son bu en son vuruşum beynime....

"Rüzgar ne kadar sert eserse essin kayadan alıp götüreceği tozdur"
Silgi kullanmadan çizgi çizme sanatına HAYAT denir....

ArkaSokaK KARTALLARI