Konuyu farklı algıladım, ya herkes konudan koptu ya da ben... İkinci ihtimal daha kuvvetli...
Yaşadığım en büyük aşk ikinci olanıydı, komşumdu ve söyleyememiştim onu sevdiğimi, küçük oyunlarımız vardı, ne bileyim işte, ailece denize giderken bilerek uyumuş numarası yapıp, omzuma başını koyardı örneğin. Ama söylememiştik sevdiğimizi... Sonra başka bir şehire taşındılar ve taşındıkları gün söyledim Ne saçma...
Taşınmalarına rağmen başladık ilişkiye, gitmeler gelmeler falan, çok saf bir ilişkimiz vardı açıkçası ve sonra, şarkının dediği gibi, biz büyüdük ve kirlendi dünya, daha çok bendim sanırım kirlenen ama kesin sonuç; çok zaman evvel bitti...
Sonra ilişkilerim oldu elbette ama o saflığı ne karşımdakinde bulabildim, ne de kendimde. İşte bu yüzden diyorum ki aşk çocukken daha saf, daha temiz, daha içten. En büyük aşklar da o zaman olur, mantıksız, tamamen kalben...
Amma uzun yorum oldu, daha çok şey yazacaktım ama susayım, sağol...Belki başka zaman