Saf ve temiz bir hayatın hayalini kurdukça, beynime semer gibi vuruyor geçmişimdeki ağır/çıkmaz kirler...
Tüm hatalarımı denize döküyorum sonra; boğup, kurtulmak için...
Lakin dalgalar geri getiriyor hepsini... Geçmişimdeki her kiri, en baştan, en acımasız halleriyle vuruyor yüzüme...
Sonra ruhum pis, sonra kalbim donuk, sonra bakışlarım suskun...
Sonra...
Temiz bir hayata doğru adımlarımı atmayaya çalışırken ben, geride kalanları nasıl unutabilirim diye soruyorum herkese? Oysa kendiliğinden geride kalsalar hepsi mesela, hani zaten geriler ya, unutsam geçmişimi ve gülümseyebilsem geleceğime..?
Ama;
Öyle olmuyor işte...
Karabasan misali ruhumu sarıyor üzerimdeki haklar, sardıkça kayboluyorum...
Belki de uzaklaşmalıyım bu kentten, başka denizlere bırakmalıyım hükümsüz ruhumu, ne varsa bildiğim unutup, gitmeliyim.
Lakin büyük denizlere ulaşmalıysam eğer, bunun yeterli olacağını da bilmeliyim, oysa şöyle diyor şarkı;
"Şimdi hangi okyanus temizleyecek göğsümdeki kan izlerini?"
Umutsuzum...
Ve bugünlerde ben, sindire sindire kaybetmeyi öğreniyorum...


Kısa oldu ama az evvel yazdım, paylaşayım dedim...
SAYGILAR...