Ey sevgili al emanet aşkını… İstemiyorum emanet bir sevda… Yarınında ellere vereceğin aşkın sende kalsın! Bu aşk fazla bana… İstemiyorum üstü kalsın aşkının… Acıları kalsın… Ama al işte emanetini… Kendine sakla, yarınlarına sakla… Bensiz sevdalarına sakla! Diline eğreti, duygularına muhtaç hitaplar düşürme varlığıma…
Aşka korunaklı yüreğinde bensizliği hece hece düşür güncene… Sindire sindire alış bir zamanlar alışamadığın varlığımın yokluğuna… İstemiyorum artık sende kalsın sevgiliye aşka kekeme sözlerin… Sonra yeni bir ayrılık için eğit duygularını… Öyle eğit ki; bu sefer daha bir vursun ardında bırakacağın eskilerine! Öyle vur ki eskilerin eskimesin düşlerinde… Sonra ayrılığın kahramanı seç gözlerini… Öyle kahraman ki fethine yeniden bekçi etmesin bakışlarını! Yeni bir fetih için çoktan savaşmaya hazır senin günlerin… Beklide yine yenileri eskitme mücadelesindesin…
Sen hep böyle kal sevgili! Her yürekte kayıp kal! Acıda gün kal, aşkına bugün, yarınına yeni, geçmişine eski, geleceğine ayrılık…
Unutma sevgili bir gün sende eski olacaksın; yenilenme ihtimali en ihtimalsiz eski!
Ve ben asla varlığını asilleştiren dilimde antikalaşmış hitaplar sunmayacağım varlığına…
Diyorum işte sana üstü kalsın yüreğine muhtaç aşkının! Bilirim sen bilmezsin… Sen bilmezsin ama âşıkta aşk kadar emek ister sevgili…
Şimdi dinle suskunluğumu;
Avuçlarında yokluğum, adımlarında izsizliğim, dünlerinde yarınlığım, gözlerinde aynamdaki aksim ve yüreğinde hasretim… İşte düşürüyorum düşlerine bensizliği…
Şimdiden alış varlığımda ki yokluğuma!
Ve sende kalsın…
üSTü KaLSıN BeNSiZLiĞiNN!!