| hiç yaşama...
kaç bahar kışa döndü bilirmisin sensiz
kaç geceyi uykusuz sabah etti gözlerim
gözlerim bitkin yüreğime inat daha bir hırsla tuttu yasını
hep taze kaldı incittiğin kırdığın hislerim
birgün dönecek diye umut ederken içim
daha bir yeşertti terkedişinin gafletini
büyüdü
büyüdü
bir volkan oldu
lavlarını senin için saklayan
aşkımın yüceliği kadardır şimdi kinim
sakın dönme
dönmeki öldü sayayım
sınırlarımdan uzak durki
mayınlarıma maruz kalma
ya
sen
mümkünse hiç yaşama
zaten
ben
seni
bulunca
öleceksin!
beni terkettiğin gibi bir
şerefsiz
tarafından terkedileceksin
yok
inanki bedduam değil bu sana
kızma
eden bulur derler
unutma
bir teselliydi bu içimde büyüttüğüm
buydu benim silahım
sakın bakma yüzüme yüzün yok senin
ha bu arada
sakın bana
acımada! Dünyan öle kararsın ki,
seni aydınlatan tek ışık benim gözlerim olsun |