HAYDİ ERKEKLER SAVAŞA...

Sadece 19 lira harcarsan bir hayat satın alabilirsin... 19 liraya su koyabileceğin renkli bir barınak, bir avuç boyanmış renkli taş, yapay ve gerçeğinden kopuk bir palmiye ağacı (10 cm), yem tabi ve mini su kaplumbağası alabiliyorsun. Unutma!...
Cidden merak ediyorum.
Her gece gerçekten ölüyor muyum dersin?
Koca bir hayatı lanet bir gece uykusunda geride kalanlarla geride bırakabiliyormuyum acaba?
Şu an şu yazıya sözcükler ararken ve seçtiklerimi vareden o hayatı kurcalarken, elimde acaba nasıl bir zincir var? Bu ömrüm ki bütünüyle bilmem kaç bin gün. Ve her halkasını oluşturan o zincir nasıl birşey? Peki elimde tuttuğum bu günü, sadece bugünü nasıl bir sığınakta o zincire eklemeyi düşünüyorum acaba? Evde ki o yatağımda? İş yerinde saçma bir müşteri karşısında? Ya da en son askerden hatırladığım o zevki veren sandalye dayanağında? Nerde?
Cevap;
Elbette zincir de!
Bir ölümle belki kolaylıkla bu günü bağlarsın inan; ömür dediğim o zincire.
İnan.
Ama bugün az önce doğdum.
Tamamıyla hataların üzerine kurulmuş bir hayatın tek doğrusuyum. Sandığından değil, herkesin sandığından daha özelim. çünkü zincirim tamamıyla kopuk, dağılmış ve bütünüyle apayrı. Bu konuda tekim...
Bu günle ilgili hiçbir planım yok arka sokağa bunları yazmaktan başka.
Ne düşünürler bilmem ama bugün olacak olan herşey sanırım olabileceğin en iyisidir.
Bir iyinin sana göre iyilik yapması da, kötünün kötülüklerini savurması da olabileceğin en iyisidir...
Geride kalan gerileri hiç umursamasam peki?
Orda öylece kalsalar? geriler ya...
Eğer öleceksem bu gece yarım yamalak, o halde hayattan alabileceklerimi ve kısmetimi almışsam puf, defolup gidebilirim.
Nereye?
Gitmemeliyim...
Ama yine de
hayattan aldıklarımın pahasında tebessümlerim...
Ve gözlerim görmüyor her gece o garip yerlerde öle öle bıraktığım o kopuk zinciri.
Bir tek yem ve su kaplumbağası yetiyor sanki bir hayata, hiç yaşlandırmamış o günler beni... Ve ben Türkiye Merkez Bankası gibi ömür sürüp, yaymışta yaymışım.

Saçma değil mi?