Ne "A Fine Day to Exit" ne de "A Natural Disaster" beklediklerimi veremedi ne yazık ki, ne de büyük umutlarla almıştım halbuki... Belki Violence, belki biraz da Harmonium, onlar da Anathema'ya benzedikleri için değil, melodileri hoş geldiği için. Ya da Harmonium da geçen "It's too real to overcome" sözü için de olabilir bilemiyorum.

Kanımca Alternative 4 gibi bir albüm gelmemiştir dünyaya, bi daha da geleceğini sanmıyorum. A Shroud of False ile başlar, "Ah lanet olsun niye bu şarkıyı biraz daha uzun yapamadınız?!!" derim içimden, tam keyif aldığın yerde biter. Sözlerine bakarsın, "I hope you don't understand", buz gibi yapar kanını...

Sonra Fragile Dreams, bana ben olduğumu hissettiren şarkı ve ardından Lost Control... Çoğu Anathema fanını, bu gruba bağlayan, ağlatan, paramparça eden şarkı... Re-connect, Inner Silence ve Alternative 4 şarkılarının hepsinin yeri farklıdır benim için ama yorumlayamayacağım çünkü "Regret" ten bahsetmek için daha fazla bekleyemiyorum.

Beni Anathema'ya bağlayan 2 şarkıdan birisi, diğeri de "Angelica" dır zaten ki o ayrı bir yazı konusu olur. Ne çok parçam akıp gitmiştir gözyaşlarımla Regret dinlerken, nasıl da yakalar beni "Fear... Regret... Loneliness..." derken. "Destined to find an answer, a strength I've never lost..."

"Feel" ve "Destiny" bambaşka şarkılar, yetmez yorumlar gerçekten.

Sadece Alternative 4 albümünü övmek diğerlerine haksızlık olur, çünkü asıl babası Eternity ve oğlu Judgement albümleri vardır ki ayrı ayrı bambaşka albümler onlar da..

Angelica, Eternity Part.1, Far Away, Cries in the Wind ve daha sayamadıklarım Eternity albümünden... Deep, Forgotten Hopes, Make it Right, Judgement ve One Last Goodbye; Judgement albümlerinden... Tadını başka yerde, başka kimsede alamadığım diğer şarkılar...

Üff nerden açıldı yeniden Anathema konusu...

Arkasokak Test Kullanıcısıdır.